نموده و در غرّۀ شوّال ۱۲۲۲ به پایان رسانیده است. تاکنون چند بخش از کتاب، شناسایی شده که شامل مطالب زیر است:
۱. در حکمت الهی: مؤلف، این بخش را در سال ۱۲۲۲ ق، نگاشته است (الذریعة، ج ۱۲، ص ۲۷-۲۸).
۲. اصول فقه، که نسخهای از این بخش، در کتابخانۀ آستان قدس رضوی به شماره ۸۴۴۸ و دو نسخه در کتابخانۀ سپهسالار، به شمارۀ ۱۳۲۶ و ۲۵۴۸ (فهرست، ج ۳، ص ۲۰۳ و ۲۰۴) موجود است.
۳. در کلام و اصول عقاید، که مؤلف، نام این بخش را «لب الالباب و فصل الخطاب» قرار داده و سه نسخه از آن، در کتابخانۀ مجلس به شمارۀ ۳۹۴۷ و ۳۳۸۵ و ۳۹۶۹ (فهرست، ج ۱۰، ص ۱۲۴۱ و ۲۰۸۲ و ۲۱۰۹) و کتابخانۀ مدرسۀ سپهسالار، به شمارۀ ۱۲۷۵ (فهرست، ج ۳، ص ۲۰۳) و کتابخانۀ مرکزی دانشگاه تهران به شمارۀ ۱۶۹۱ (فهرست، ج ۸، ص ۲۴۸) موجود است.
۴. دو نسخۀ دیگر از این کتاب، در کتابخانۀ مدرسۀ سپهسالار موجود است.
نسخۀ اوّل به شمارۀ ۲۵۴۹ که موضوع آن در فهرست، ذکر نشده است (فهرست، ج ۳، ص ۲۰۴).
نسخۀ دوم، به شمارۀ ۶۳۴۷ که در چهار بخش است، با این عنوانها:
الف) جزء چهارم از مقدمۀ أنوار البصائر در علم کلام «۲-۱۴۳».
ب) جزء چهارم از مقدمه أنوار البصائر در اصول الفقه «۱۴۴-۱۷۸»؛
ج) وجیزهای در حجّیت ادلّۀ فقه «۱۸۰-۱۸۷»؛
د) تعلیقه بر المعالم از همین مؤلف «۱۹۰-۲۱۰» (الذریعة، ج ۶، ص ۲۰۶).
کتابخانۀ آیة اللّٰه مرعشی، نسخۀ شماره ۲۵۶۹ (فهرست، ج ۷ ص ۱۵۸).
۵ - درایة الحدیث یا زبدة الرجال، که به منزلۀ مقدمۀ انوار البصائر است و در اینجا معرّفی میشود.
این بخش، ابوابی است در کلّیات علم رجال و درایة الحدیث و تمیز مشترکات و جز اینها که مؤلف به عنوان مقدمۀ کتاب خود، أنوار البصائر، نوشته است که دارای مقدمهای در بیان احتیاج به علم رجال و یک باب (یازده فصل) در علم درایه است. در برخی از نسخهها نام مؤلف محمّد بن حسن ذکر شده است.