راویان و علمای مشهور شیعه، شامل دو قسم، بدین ترتیب:
قسم اوّل در رجال و شامل یک مقدمه و یازده فایده با این عنوانها:
در مقدمه تعریف علم رجال و موضوع و فایدۀ آن؛
فایدۀ اوّل، تاریخ میلاد و وفات حضرت پیامبر (ص) و امامان شیعه و و ذکر دانشمندانی که سخن آنها در علم رجال مرجع است، با ذکر سرگذشت و تألیفات آنان، اوّلین شخص محمّد بن عمر کشّی و آخرین آنها ابو علی صاحب منتهی المقال است؛
فایدۀ دوم در بیان رموز اختصاری متداول در کتب رجال؛
فایدۀ سوم در روش تألیف و استفاده از کتب رجال و توضیح برخی از نکات در رجال و حدیث؛
فایدۀ چهارم در شرح پارهای از اصطلاحات علم رجال؛
فایدۀ پنجم در تحقیق دربارۀ پنج راوی (سکّونی، سهل بن زیاد آدمی، ابراهیم بن هاشم کوفی، اسحاق بن عمّار و محمّد بن سنان)؛
فایدۀ ششم در تحقیق دربارۀ مؤلفان کتب اربعۀ متقدم و متأخّر؛
فایدۀ هفتم در بیان روش مؤلفان کتب مذکور در نقل حدیث؛
فایدۀ هشتم در مصطلحات فیض کاشانی در وافی؛
فایدۀ نهم در نشانیهایی که مجلسی در بحار به کار برده؛
فایدۀ دهم در ضبط اسماء و القابی که نادرست خوانده شدهاند؛
فایدۀ یازدهم در فرق شیعه و مسلمان و تفسیر و عنوان هایی مانند ابواب اربعه از اثنا عشریه.
قسم دوم: در علم درایه، دارای چند فایده و یک خاتمه با این عنوانها: در سنّت و خبر، در طریق حمل حدیث، در اجازه، در اهلیّت حمل حدیث. در خاتمه نیز در بارۀ اصول شیعی و مجامیع اخبار امامی بحث شده است.
تألیف این رساله در نجف اشرف و در سال ۱۲۶۸ ق پایان یافته است.
شیخ محمّد باقر بیرجندی قاینی، که شاگرد مؤلف بوده، شرح مفصّلی براین کتاب نوشته و آن را العوائد القرویة فی شرح الفوائد الغرویة نام نهاده که قبل از این، معرّفی گردید.