همین رساله است. مؤلف توضیح داده است که «عده» که کلینی بهواسطه ایشان از سهل بن زیاد نقل میکند غیر آن «عده» میباشد که بهوسیله ایشان از احمد بن محمد بن خالد روایت میکرده است. مشتمل بر ۳ «مبحث» که فهرست آن در دیباچه این گونه آمده است: ۱. الداعی الى التعبير بذلك في بعض المواضع دون غيره؛ ۲. بيانهم و بيان احوالهم من المدح و غيره؛ ۳. حصر التعبير بذلك فى الروايه عن الاشخاص المذكوره و غيره.
آغاز: الحمدلله عدة الرواة و الاخيار وزنة الجبال و اللاحجار و الاشجار و صلاته على اكمل انبيائه
انجام: قال فكتب إلى صل على راكبك الذى انت عليه.
چاپ: در مجموعه رجالی او، سنگی، تهران، ۱۳۱۴ق، ص۱۱۴-۱۲۵
[الذريعة ۱۲۰/۲ و ۴۸۲/۲؛ أعيان الشيعة ۱۸۸/۹؛ دنا ۱۰۴۰/۱ (۲۶ نسخه)]
۱. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۲۰۹۰/۷
آغاز: برابر؛ انجام: غير أنه ضعفه جماعة من أصحابنا لكنه غير مضر فيما نحن فيه كما لايخفى.
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ مصحح، محشی؛ کاغذ: فرنگی آهار مهره، ۱۹گ (۹۸-۱۱۶)، ۲۲ سطر، اندازه: ۹×۱۵سم [ف: ۳۰-۵۱۳]
۲. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۳۶۵۵/۱۲
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ ۱۶گ (۱۹۹پ-۲۱۵پ)، ۱۷ سطر، اندازه: ۱۶/۵×۲۱/۵سم [محدث ارموی مخ: ۱-۱۴۰]
۳. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۳۵۱۸/۱۳
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ مصحح، مجدول به دو جدول؛ ۱۲گ (۱۳۶پ-۱۴۸ر)، ۱۹ سطر، اندازه: ۱۴×۲۱سم [محدث ارموی مخ: ۱-۱۴۰]
۴. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۶۶۵۷/۷
خط: نسخ و نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ مصحح؛ جلد: تیماج قرمز ضربی ترنج و سرترنج دار عطف تیماج قهوهای، ۱۲گ (۳۴ر-۴۶ر)، اندازه: ۱۵×۲۲سم [ف: ۲۰-۱۸۵]
۵. زنجان؛ امام جمعه؛ شماره نسخه: ۶مجموعه بدون شماره
بیکا، تا: جمعه ربیع الثانی ۱۲۴۰ق [دلیل المخطوطات: ۱-۱۴۷]
۶. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۲۲۵۲/۱۰
خط: نسخ ریز و نستعلیق، کا: ابراهیم بن محمد حسن قزوینی، تا: پنجشنبه ۲۸ محرم ۱۲۴۴ق؛ از روی نسخه خط مؤلف، در پایان دارد: «قد تشرفت بكتابة هذه الرساله من نسخة مرقومة بخط المصنف دام ظله ... حين تشرفي بخدمته و انا من اقل تلامذته [ابن محمد حسن شیخ ابراهیم القزوینی] فی یوم الخميس ۲۸ محرم الحرام ۱۲۴۴» (۱۲۸پ)، در زیر آن با خامه نستعلیق به چلیپا به زبان فارسی چنین نوشته شده است: «وقتی که این عبد خاطی در اصفهان در خانه ملازم معظم ... سید محمد باقر دام ظله مشرف بودم این رسایل را استکتاب نمودم ... توقفم دو سال بود، ورودم یوم شنبه ۱۷ صفر ۱۲۴۳»، همانند بودن خط دو رساله ۹ و ۱۰ (شهاب عبدربه، و اصحاب عده) یک تن بودن نویسنده آنها را نشان میدهد، کاتب این دو رساله نام خود را در پایان رساله «شهاب عبدربه» چنین آورده است: «قد تشرفت بكتابة هذه الرسالة من النسخة ... بخط المصنف دام ظله ... حين تشرفی بخدمته و انا اقل تلامذته ابن الحاج محمد قاسم (شاید قاسم ابن محمد) الوایی الکاشی یوم الجمعة ۱۸ محرم ۱۲۴۴» (۱۱۵ر)، در پایان رساله اصحاب عده، نیز عین همان عبارت را آورده است، سپس کسی نام کاتب را پاک کرده و به جای آن عبارت «ابن محمد حسن شیخ ابراهیم» نوشته است (۱۲۸پ)، بنابراین با اطمینان میتوان گفت: که نام ساییده شده در پایان رساله اصحاب عده (۱۲۸پ) «ابن الحاج محمد قاسم الوایی الکاشی» بوده است، گویا این ابراهیم بن محمد حسن استکتاب کننده همان محمد ابراهیم قزوینی باشد که به دستور وی قاسم بن علی حسینی رساله اسحاق ابن عمار را نوشته است (۹۳پ)؛ ۱۳ص (۱۱۶-۱۲۸) [ف: ۱۱-۶۵۵]
۷. دامغان؛ صادقیه؛ شماره نسخه: ۱۵۸/۱۰
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، کا: محمد حسین بن محمد قاسم راثی کاشانی، تا: پنجشنبه ۲۸ محرم ۱۲۴۴ق، جا: اصفهان در حضور مؤلف؛ مصحح، با علامت مقابله با نسخه مؤلف؛ جلد: تیماج قهوهای، ۱۳گ، اندازه: ۱۵×۲۱سم [فتحعلی بیگ (صادقیه): ف: ۱۳]
۸. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۸۰۶۲/۱/۷
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، کا: محمد جعفر بن محمد صادق از نوادگان آخوند ملا محمد مهدی هرندی، تا: ۱۲۴۶ق؛ درباره کاتب این نسخه مطلبی گفتنی است و آن این که وی در رقم پایان رساله سوم از رسائل رجالی، خود را از نوادگان محمد مهدی هرندی، دانشمند شیعی قرن یازدهم و دوازدهم میداند، اوراق دارای رکابه؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوایی با روکش تیماج مشکی دارای نقش ترنج گل و بوته دار ضربی، ۱۰گ (۹۳پ-۱۰۳ر)، ۲۴ سطر، اندازه: ۱۵/۱×۲۱/۴سم [ف: ۲۷/۱-۱۱۲]
۹. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۲۸۱۳/۸
آغاز: برابر؛ انجام: اذا روی عنهم من ... الصدوق رضی الله عنه ...
خط: نسخ ریز متوسط، کا: محمد اسماعیل تهرانی، تا: ۱۲۵۰ق؛ محشی، پشت نخستین برگ این رساله درباره عده کلینی و شرح حال آنها چند بیت به عربی از سید نجفی که منظور سید مهدی بن مرتضی بحر العلوم نجفی است ثبت شده است، بیت اول قطعه این است: «عدة احمد بن عیسی بالعدد ×× ضمت اشخاص بهم تم السنه»؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی بدون مقوا، ۲۰ص (۱۹۸-۱۷۹)، ۲۲ سطر، قطع: وزیری، اندازه: ۱۵/۵×۲۱سم [ف: ۱۰۶-۱۰]