آغاز: برابر؛ انجام: تاکه جمشید خوشدل آن می خورد ×× سوی آنجناب خود پی برد
خط: نستعلیق، بیکا، تا: حدود قرن ۱۲ و ۱۳؛ با قلم خوردگی، با نشان بلاغ؛ ۵گ(۲۰ر-۲۴ر)، ۱۴ سطر (۱۸×۹)[ف: ۴۱-۳۴۹]
۵. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: ۴۱۴/۴
با مقدمه منثور؛ خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ کاغذ: کشمیری، جلد: تیماج، ۱۴سطر، اندازه: ۱۲/۱×۲۲/۹سم [ف: ۳-۴۹۰]
۶. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: ۳۲۶/۵
آغاز: برابر؛ انجام: هر یکی آن خویش کرد قبول.
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ جلد: تیماج، ۱۷سطر، اندازه: ۱۲×۲۲سم [ف: ۲-۶۶]
● میخانه = تذکره میخانه / تراجم / فارسی
mey-xāne = tazkere-ye mey-xāne
فخرالزمانی، عبدالنبی بن خلف، ۹۹۰ - ۱۰۳۷ قمری
faxr-oz-zamānī, ‘abd-on-nabī ebn-e xalaf (1582 - 1628)
تاریخ تألیف: ۱۰۲۸ق
شامل زندگینامه «ساقینامه»سرایان است و ساقینامههایشان، در سه «مرتبه»: مرتبه ۱. سخنوران درگذشته، بیست و نه تن، از نظامی گنجهای تا افضل خان دکنی؛ ۲. سرایندگان زنده در ۱۰۲۸ق، بیست و سه تن از محمد صوفی مازندرانی تا خود نگارنده؛ ۳. سرایندگانی که نگارنده آنها را دیده ولی ساقینامه نگفتهاند جز آنکه به سرایندگی نامور اند، سی و هشت تن از نظیری نیشابوری تا درویش جاوید. رویهم رفته ۹۰ تن سراینده را دربر دارد. (احمد منزوی)
چاپ: مشار فارسی، ج۱، ص۱۲۵۶؛ لاهور، ۱۹۲۶م، سنگی، ناقص، به کوشش پرفسور محمد شفیع، وزیری کوچک، ۶۴۴+۱۱۶ص؛ به کوشش گلچین معانی از روی نسخههای کامل تر، تهران، ۱۳۴۰ش، ۱۰۱۱+۴۴ص
[فهرستواره منزوی ۱۹۶۰/۳]
۱. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۷۹۷
خط: نستعلیق، کا: مهدی پسر محمد کیای حلوایی لنگرودی، تا: پنجشنبه ۱ربیع الثانی۱۰۰۵ق؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول؛ تملک: ابن فقیه محمد ابراهیم؛ مهر: محمد حسین موسوی، محمد شفیع ابن محمد حسین موسوی؛ جلد: تیماج، ۳۸۰گ، ۱۷سطر (۱۵×۵)، اندازه: ۱۴×۲۶سم [سنا: ف: ۲-۶۲]
۲. تهران؛ مفتاح؛ شماره نسخه: ۱۱۹۲
آغاز: شاه نورالدین جهانگیر پادشاه به عز و اقبال در قصبه دل پذیر اجمیر نزول اجلال فرمود و سال هجرت ... هزار و بیست و دو رسیده (ص ۲ و ۳ چاپ دوم)؛ انجام: عقل آورد از پی تاریخ آن ×× باده در میخانه رندانه ای؛ لمؤلفه: میخانه من که حاصل عمر منست ×× مجموعه اخبار و بیاض سخن است / نثرش به مزه همچو کباب مزه است ×× نظمش همه نافع چو شراب کهن است(درست مانند چاپی)
خط: نستعلیق، کا: مهدی پسر محمد کیای حلوایی لنگرودی، تا: پنجشنبه ۱ ربیع الثانی۱۰۵۸ق؛ افتادگی: آغاز؛ قطع: ربعی[نشریه: ۷-۳۰۴]
۳. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۴۲۵۷
از ساقی نامه نظامی آغاز شده و میرسد به احولی سیستانی؛ خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۲؛ مجدول؛ جلد: میشن، ۶۲۳گ، ۱۸سطر، اندازه: ۱۱/۸×۲۶/۸سم [ف: ۴-۸۰۳]
● میخانه = ساقینامه / شعر / فارسی
mey-xāne = sāqī-nāme
منیر لاهوری، منیر بن عبدالمجید، ۱۰۱۹ - ۱۰۵۴ قمری
monīr-e lāhūrī, monīr ebn-e ‘abd-ol-majīd (1611 - 1645)
یکی از هفت مثنوی او به نام «هفت اختر» است. در وصف شراب و مستی و حسن ساقی. ساقینامه اوست با سربندهای حمد و نعت و وصف شراب و عشق الهی آغاز میشودو واپسین بند وصف لاهور است. (احمد منزوی)
آغاز: بود بر لب آشنایی قدح ×× ثنای خدای و دعای قدح
[مشترک پاکستان ۸۴۵/۷؛ ذریعه ۱۱۱۵/۹ «دیوان منیر لاهوری»]
۱. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: ۳۱۳/۱-عکسی
آغاز: برابر؛ انجام: لب خویش خاموش چون جام کن ×× خموشی خود را سخن نام کن
نسخه اصل: گنج بخش، ش ۱۱۲۳ (گنج ۱۷۳۷/۲)؛ خط: نستعلیق پخته، بیکا، تا: قرن ۱۱؛ در «کلیات» او؛ ۸گ (۱-۸)[عکسی ف: ۲-۱۵۶]
۲. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: ۳۱۳/۱ عکسی
آغاز: برابر
نسخه اصل: گنج بخش، ش ۱۱۲۳ (گنج ۱۵۵۲/۳)؛ خط: نستعلیق، کا: قاضی صدرالدین محمد، تا: قرن ۱۱؛ در «کلیات» او؛ ۸گ (۸-۱)، ۱۶سطر[عکسی ف: ۲-۲۲۵]
● میخانه و بتکده / عرفان و تصوف / فارسی
mey-xāne va botkade
عبدالرزاق کاشی، عبدالرزاق بن احمد، - ۷۳۶ ؟ قمری
‘abd-or-razzāq-e kāšī, ‘abd-or-razzāq ebn-e ahmad(- 1336)
بندی درباره میخانه و بتکده و خمخانه و شرابخانه.
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۵۶۰۸/۲
خط: شکسته نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ جلد: تیماج، ۱ص، ۱۴سطر (۹×۱۶)، اندازه: ۱۴×۲۱سم [ف: ۱۶-۴۶]