‘abd-or-razzāq-e kāšī, ‘abd-or-razzāq ebn-e ahmad (- 1336)
رساله کوتاهی است در پاسخ پرسشی با عنوان «ما معنی قول بعضهم: کنه الفتوة نور حدقة النبوة»، که به شیوه صوفیان به پاسخ آن پرداخته است.
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۳۱۴۹/۶
آغاز: الحمد لله و الصلاة علی رسوله [علیه السلام ] و بعد فقد سأل بعض المتصوفة کمال الملة و الدین ... معنی قول بعضهم کنه الفتوة نور حدقة النبوة؛ انجام: فان توجه الفانی قبل الفناء فی الله إلى الله، إنما کان لله و إلى الله، لکن لنفسه، ثم بعد الفناء و القاء یکون به وله و الله، و الله اعلم واحکم، تمت.
خط: نسخ، کا: محمد بن حصار بک، تا: ۸۵۵ق، جا: فلک آباد؛ محشی؛ ۱گ (۴۰)، ۲۴سطر، اندازه: ۹/۵×۱۴سم [ف: ۳۳-۲۸۵]
● معنی فقره «اکشف همی و فرج غمی» / شرح دعا / فارسی
ma‘nī-ye faqare-ye «ekšef hammī va farrej qammī»
وابسته به: مفتاح الفلاح = مفتاح الفلاح فی عمل الیوم و اللیلة؛ شیخ بهائی، محمد بن حسین (۹۵۳-۱۰۳۰)
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۹۴۶۹/۶۲
به نقل از مفتاح الفلاح بهائی؛ خط: نستعلیق، کا: محمد طاهر اراسنچی، تا: قرن ۱۱ و ۱۲؛ ۱گ (۶۸هامش) [مختصر ف: -۷۷۷]
● معنی الفقه / فقه / عربی
ma‘na-l fiqh
هروی مدرس، آقا مهدی
heravī-ye modarres, āqā mehdī
مؤلف از علامه حلی و امام رازی و شمسای جیلانی و دیگران یاد می کند.
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۵۹۳/۱۰
آغاز: بسمله اعلم ان آیة الله العلامة احله الله دار المقامة عرف الفقه الصناعی فی النهایة و التهذیب و الفخر الرازی فی المحصول بانه العلم بالاحکام الشرعیة الفرعیة؛ انجام: لکنه یستلزم خروج القطعیات عن الفقه باسرها و ارتکاب مرتکبه کما تری.
خط: نسخ، بیکا، تا: با تاریخ ۱۱۲۵ق؛ کاغذ: ترمه، جلد: میشن؛ ۵۹ص (۳۳۸-۳۹۶)، ۲۰سطر، اندازه: ۱۳/۵×۲۱/۸سم [ف: ۵-۹۵]
● معنی الفلسفة = گفتارهای افلاطون در معنای فلسفه و غیر آن / فلسفه / عربی
ma‘na-l falsafa = goftār-hā-ye aflāṭūn dar ma‘nā-ye falsafa va qeyr-e ān
افلاطون، ۴۲۷؟ - ۳۴۷ ؟ قبل میلاد
aflātūn (-427 - -347)
آغاز: قال افلاطون ان الفلسفة معناها التشبه بالله بقدر الامکان عنی بقوله التشبه بالله باقتناء نوعی الحکمة اللذین هما العلم الحق و العمل الفاضل ...
انجام: فاذا نطق نطق بما ينفع القائل و السامع بقدر ما ینبغی و لایقصر و لا یهدر و يناطق من ينبغى ان يناطق و الله يقول الحق.
۱. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۶۵۳۲/۴
آغاز و انجام: برابر
بیکا، تا: ۸۹۹ق؛ مصحح؛ جلد: تیماج، ۳گ (۲۷پ-۳۰ر)، ۲۵سطر، اندازه: ۱۱×۱۷/۵سم [ف: ۲۰-۱۰۷]
۲. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۶۳۷۳/۱۵
آغاز: برابر
خط: نسخ، کا: سید محمد بن عبدالحسین نخعی جزائری نجفی، تا: ۱۰۸۴ق؛ جلد: چرم، ۹ص(۱۱۱-۱۱۹)، ۳۰سطر، اندازه: ۱۳/۵×۲۰سم [ف: ۴۵-۱۹۵]
۳. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۱۰۳۰/۵
آغاز و انجام: برابر
خط: تعلیق، کا: محمد سلیم بن حمید، تا: با تاریخ ۱۰۹۴ق؛ جلد: تیماج، ۳گ (۶۵ر-۶۷پ)، ۱۸ سطر (۴×۸)، اندازه: ۱۴/۵×۲۰/۵سم [ف: ۳-۳۲۵]
معنی الفیاض (رسالة فی) ← الفیاضیة
● معنی الفیاض (رسالة فی) / کلام و اعتقادات / عربی
ma‘na-l fayyāḍ (r.-un fī)
وابسته به: لوامع الاسرار فی شرح مطالع الانوار = شرح مطالع؛ قطب الدین رازی، محمد بن محمد (۶۹۴-۷۶۶)
حاشیهمانندی است بر دیباچه مطالع رازی.
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۶۶۱۶/۳۳
بیکا، تا: ۱۰۷۱ق؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج، ۲گ (۱۲۳پ-۱۲۴ر)، ۲۷ سطر (۱۰×۲۱)، اندازه: ۱۸×۳۱سم [ف: ۱۶-۳۱۱]
● معنی قابلیت / عرفان و تصوف / فارسی
ma‘nī-ye qābelīyyat
ترکه اصفهانی، علی بن محمد، - ۸۳۶ ؟ قمری
torke-ye esfahānī, ‘alī ebn-e mohammad (- 1433)
تحقیقی عرفانی درباره معنی قابلیت که در آن درباره افعال و اعمال عباد و مناط اوضاع و احکام شرعی کاوش شده است.این رساله عنوان ندارد ولی موضوع آن چنین بیان شده است: «اشارت