الاستحمام و نحوه صلى الفريضة الواحدة مطلقا و لو مع سعة الوقت الى اربع.
از اول «کتاب الطهارة» تا آخر وقت نماز؛ خط: نسخ زیبا، کاتب = مؤلف، تا: قرن ۱۳؛ عبارتهای بسیاری توسط مؤلف خطخورده و تغییر یافته؛ ۱۲۶گ، اندازه: ۲۲×۳۵/۵سم [ف: ۳۶-۲۵۷]
● مطلع مقاصد اللغه / لغت / عربی / فارسی
matla‘-o maqāsed-el loqa
در مقدمه نسخه این کتاب بدین نام نامیده شده، چون نخستین برگ آن افتاده به نام مؤلف آن پی نبردیم. در کشف الظنون کتابی بدین نام ثبت نشده، آنچه از نسخه به دست میآید: مؤلف این کتاب را دو بخش نموده، نخست در اسماء دویم در افعالی که در اخبار قرآن کریم استعمال گردیده و دیباجه آن به عربی است.مؤلف اسماء موجوده در هر یک از حروف تهجی را در زیر عنوان کتاب الف و باء و تاء و غیره ذکر و هر یک را به سه باب (مفتوح و مضموم و مکسور) تقسیم و به نقل آنها با ترجمه فارسی هر یک پرداخته و پس از اتمام کتاب یاء افعال صحیحه و پس از آن افعال معتله را با ترجمه آورده و گذشته از ترجمه فارسی آنها امثله عربی و پارسی برای پارهای از اسماء و افعال ذکر نموده و از طرز انشاء تصور میکنم در قرن هفتم تألیف شده و مؤلف آن مسلماً ایرانی نیست و شاید ترکنژاد باشد چرا که میگوید: «کسد پادشاه عجم. النجار فارسیة تیشه بزرگ. العجم جز تازیان يقال رجل عجم نه تازی هر چند فصیح بود».
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۸۷۰
آغاز: کتاب الالفات باب الالف المفتوحه «الابد» کار شگفت و کار پایدار تقول لافعل ذلك الامر ابدالابدین و ابدالآباد نکنم هرگز «الاجر» خشت پخته «الاجل» کار در پیش و هو ضد العاجل. و استبان فيها لكل بصير سبيل الهدايه لزمك عن التقصير السعى ...
خط: نستعلیق، بیکا، تا: ظاهراً قرن۸؛ افتادگی: آغاز و وسط (گذشته از برگ نخستین پنجاه و هفت برگ (۷۱-۱۲۷) از میان آن افتاده)؛ مجدول؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج، ۱۲۹گ، ۱۵سطر، اندازه: ۱۷×۲۳/۵سم [ف: ۳-۱۰۵]
● مطلع المیزان / هیئت / عربی
maṭla‘-ul mīzān
فتحعلی بن اسماعیل
fath-‘alī ebn-e esmā‘īl
وابسته به: تشریح الافلاک؛ شیخ بهائی، محمد بن حسین (۹۵۳- ۱۰۳۰ق)
شرح ممزوج تشریح الافلاک شیخ بهائی است و از این شرح در الذریعة (۴: ۱۸۵-۱۸۷ و ۱۳: ۱۴۶-۱۴۹) و کتاب احوال و اشعار فارسی شیخ بهائی (ص ۹۴ و ۱۶۰) یاد نشده است.
مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۹۸۷۴
آغاز: بسمله، الحمدلله خالق الخلق و مظهر الحق و مجری الفلک و مسخر الریاح، مالک الملک و فالق الاصباح؛ انجام: اقول: لان دائرة ارتفاع الشمس ح تمر بسمت رأس البلد و مكة معا والطول فی سطحها لامحه
خط: نستعلیق، کا: ابراهیم چرندابی، تا: دوشنبه ۲۹ شعبان ۱۳۴۱ق؛ واقف: عباسقلی واعظ چرندابی، اسفند ۱۳۴۶؛ جلد: گالینگور، ۳۰گ، ۱۵ سطر (۱۴×۸/۵)، اندازه: ۱۱/۵×۱۸/۲سم [ف: ۸-۴۳۱]
● مطلع النقط و مجمع اللقط = نجم القرآن / تفسیر / عربی
maṭla‘-un nuqaṭ wa majma‘-ul laqaṭ = najm-ul qur’ān
علاء الدوله سمنانی، احمد بن محمد، ۶۵۹ - ۷۳۶ ؟ قمری
‘alā‘-od dowle-ye semnānī, ahmad ebn-e mohammad (1262 - 1336)
«نجم الدین دایه» تفسیر سوره نجم را آغاز کرد اما اجل امانش نداد تا تفسیر قرآن کریم را به پایان برد و کار تفسیر او در آیه اول سوره نجم متوقف گردید، آن گاه افراد دیگر کار «دایه» را تکمیل و به پایان بردند و تا ده نفر ذکر کردهاند و مهمترین آنها «علاءالدوله سمنانی» است. وی با تکرار تفسیر سورههای فاتحه و طور (که در بحر الحقائق نیز وجود داشت) آن تفسیر را تا آخرین سوره قرآن ادامه داد و نام آن را «نجم القرآن» نهاد. اگر چه ذهن و زبان علاء الدوله پیچیدهتر از زبان نجم الدین رازی است و همین نکته تفاوت بارزی میان آثار نجم الدین و نگارش علاء الدوله ایجاد کرده است، اما بهخوبی میتوان سبک تأویلی و حتی تکیه کلامهای نجم الدین رازی را در مطلع النقط مشاهده کرد. دکتر موحدی مصحح تفسیر بحرالحقائق در این باره مینویسد: «... علاءالدوله سمنانی، نام این بخش از تفسیر خود را نجم القرآن نهاده و آن را با این نام یاد میکند و این منافاتی با داشتن تفسیر باطنی با نام مطلع النقط و مجمع اللقط ندارد، در واقع نجم القرآن سمنانی، بخش پایانی تفسیر مطلع النقط او بوده که قصد تألیف آن را داشته است و به احتمال چنین توفیقی نیافته است. بنابر این باید گفت فعلاً از تفسیر مطلع النقط سمنانی، تنها بخش پایانی آن (نجم القرآن) در چندین نسخه (از جمله نسخه حاضر) در دست است. آقای نجیب مایل هروی که سالهاست در حوزه کتابشناسی و نسخهشناسی آثار علاءالدوله سمنانی کنکاش میکند، درباره تفسیر عربی علاءالدوله معروف به «مطلع النقط و مجمع اللقط» مینویسد: (سمنانی درباره این اثرش در العروة (ص ۳۳۱) مینویسد: «... و گفته بودم که مرا مزاحم مشوید در تعبیرات