چنین ذکر نموده است: «میر حسین بن حسین بن ابراهیم بن حسین بن محمد امین بن غیاث الدین محمد مشهور به میر میران حسنی حسینی اصفهانی».
آغاز: الحمدلله منزل الآیات من فوق سبع سموات رفیع الدرجات مجیب الدعوات الذی یتجلی فی القلوب بالعظمة و یحتجب عن الاوهام بالعزة
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۲۱۰۸
آغاز: برابر؛ انجام: کذلک من الناس شیطان یحمل الناس علی المعاصی کما عمل الشیطان من الجن و قد مضی تفسیر الشیاطین الانس و الجن فی سورة الانعام و صلی الله علی محمد و آله.
خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بیتا؛ جلد: تیماج، ۲۸۶گ، اندازه: ۲۰×۳۰/۵سم [ف: ۳۵-۱۱۳]
● مظهر البینات و مظهر الدلالات / شرح حدیث / فارسی
mozher-ol bayyenāt va mazhar-od delālāt
شاکر دزفولی، نصر الله بن ملا لطفعلی، - ۱۳۱۱ قمری
šāker-e dezfūlī, naṣr-ol-lāh ebn-e mollā loṭf-‘alī(-1894)
وابسته به: شرح نهج البلاغة؛ ابن ابی الحدید، عبدالحمید بن هبة الله (۵۸۶-۶۵۵ق)
اهدا به: ناصرالدین شاه (۱۲۶۴-۱۳۱۳ق)
تاریخ تألیف: ۱۲۷۸ - ۱۲۹۵ق
ترجمه و شرحی است بر شرح نهج البلاغة ابن ابی الحدید و در آن کلمات حضرت علی را با «الاصل» و عبارات ابن ابی الحدید را با «الشرح» و سخنان خود را با «اقول» آورده است. مؤلف شیعی است و بر ابن الحدید اعتراضاتی نموده و در بعضی از مواضع کتاب سخت بر او تاخته است.
آغاز: الحمدلله الذی شرح صدورنا بلوامع البیان و فتح قلوبنا بمفاتیح التبیان ... اما بعد، پس به خدمت ارباب بینش ...
[الذریعة ۲۱/ ۱۶۷]
۱. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۱۷۹۷
تذکر: در فهرست حاضر مؤلف ناشناس آمده؛ خط: نسخ خوش، کاتب = مؤلف، تا: ۱۵ محرم ۱۲۹۴ق؛ این نسخه حدود ثلث کتاب میباشد [میراث شهاب: س ۱۰ش ۱-۲-۲۸]
۲. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۸۸
این مجلد دو بخش ششم و هفتم شرح ابن ابی الحدید، یعنی بندهای ۶۵ تا ۱۲۱ باب یکم نهج البلاغه را دربر داشته، ولی اکنون ۱۸ بند از پایان بخش هفتم افتاده، و تا بند ۱۰۳ در برگ ۱۴۶ بجا مانده؛ کا: انصاری دزفولی، اسدالله بن مهدی، تا: ۹۳-۱۲۹۵ق؛ نسخه پاکنویس اصل، دارای دستخط و مهر نگارنده؛ جلد: مقوا، ۱۴۶گ، ۳۰سطر (۱۲/۵×۲۴/۵)، اندازه: ۲۱×۳۳سم [ف: ۲-۲۶۲]
۳. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۱۰۹۸
این جلد بیشتر دنبال جلد شماره ۸۸ بوده. بخشهای سه و چهار و پنج شرح نهج البلاغه را در بر دارد که بندهای ۴۴ تا ۶۴ باب یکم نهج البلاغه در آنها گزارش شده؛ خط: نسخ، کا: انصاری دزفولی، اسدالله بن مهدی، تا: ۹۳-۱۲۹۵ق؛ بخش سوم این نسخه ناقص است و از بند ۵۱ به بعد در آن برگهای ۱ تا ۶ دیده میشود، بخش چهارم درست است (گ ۶ تا ۸۲) و بخش پنجم در برگهای ۸۲ تا ۱۴۷ نیز ناقص مانده و یک برگ از پایانش افتاده؛ نسخه پاکنویس اصل است، مصحح به دست نگارنده، با خط و مهر وی«لا اله الا الله الملک الحق المبین عبده نصرالله» (چهارگوش)؛ ۱۴۷گ، ۳۰سطر (۱۲/۵×۲۴/۵)، اندازه: ۲۱×۳۳سم [ف: ۲-۲۶۲]
۴. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۹۰
بخشهای هشتم و نهم شرح نهج البلاغه (جز بندهای ۱۲۲ تا ۱۷۱ باب یکم نهج البلاغه) را در بر دارد، ولی یک برگ آغاز بخش هشتم افتاده؛ خط: نسخ، کا: انصاری دزفولی، اسدالله بن مهدی، تا: ۹۳-۱۲۹۵ق؛ نسخه پاکنویس و به دست نگارندهاش تصحیح شده؛ جلد: مقوا، ۲۱۵گ، ۲۰سطر (۱۳/۵×۲۵)، اندازه: ۲۱×۳۳سم [ف: ۲-۲۶۳]
۵. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۹۱
بخش دهم شرح ابن ابی الحدید را در بر دارد که از بند ۱۷۲ تا ۲۰۰باب یکم نهج البلاغه را گزارش داده؛ کا: انصاری دزفولی، اسدالله بن مهدی، تا: ۹۳-۱۲۹۵ق؛ نسخه پاکنویس اصل است، به دست نگارنده تصحیح شده؛ جلد: مقوا؛ ۱۰۶گ، ۳۰سطر (۱۳×۲۵)، اندازه: ۱۱×۳۳سم [ف: ۲-۲۶۳]
۶. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۹۲
بخشهای ۱۶ و ۱۷ شرح ابن ابی الحدید که در آن بندهای ۲۹ تا ۶۴ باب دوم نهج البلاغة شرح شده؛ کا: انصاری دزفولی، اسدالله بن مهدی، تا: ۹۳-۱۲۹۵؛ آغاز بخش ۱۶ این نسخه ناقص است و از بند ۳۱ به بعد باقی مانده است. بخش ۱۷ درست است (گ۱۳۲-۲۶۱)؛ نسخه پاکنویس اصل است و به دست نگارنده تصحیح شده؛ جلد: مقوا، ۲۶۱گ، ۳۰سطر (۱۲/۵×۲۵)، اندازه: ۲۱×۳۳سم [ف: ۲-۲۶۳]
۷. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۸۹
بخش ۱۸ شرح ابن ابی الحدید را در بر دارد، که بندهای ۶۵ تا ۷۹ پایان باب دوم و اندکی از آغاز باب سوم نهج البلاغه در آن شرح شده؛ خط: نسخ، کا: انصاری دزفولی، اسدالله بن مهدی، تا: ۹۳ تا ۱۲۹۵ق؛ افتادگی: وسط (میان برگهای ۲۶ و ۲۷ افتادگی دارد)؛ این بخش ۱۸ در چند جلد دیگر پراکنده بود: گ ۱ تا ۸ در یک جا بود، و ۱۰-۲۶ در جای دیگر و گ۲۷-۹۳ در جای دیگر بود، که آنها را در این مجلد گرد هم آورده، نسخه پاکنویس اصل است؛ نگارندهاش آن را تصحیح کرده؛ ۹۳گ، ۳۰سطر (۱۲/۵×۲۴/۵)، اندازه: ۲۱×۳۲سم [ف: ۲-۲۶۴]