فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، ج ۲۹، ص ۵۴۱

۵۴۱ فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا) ج ۲۹
نویسنده در گ ۶۸ شیخ مهدی و در گ ۹۱ مهدی پسر عبدالمراد نوشته شده؛ مصحح، محشی؛ جلد: تیماج، ۶۸گ (۱-۶۸)، ۲۱سطر، اندازه: ۱۵×۲۱سم [ف: ۲-۶۵۶] ۴. قم؛ فیضیه؛ شماره نسخه: ۹۰۱/۳ خط: نسخ، کا: معصوم بن حاج ابراهیم، تا: ۱۲۳۱ق؛ ۵۱گ (۷۵-۱۲۵)، ۲۷سطر، اندازه: ۱۵×۲۱سم [ف: ۳-۳۶] ۵. تهران؛ مروی؛ شماره نسخه: ۶۸۲/۴ کا: محمد جعفر ساوجی، تا: ۱۲۷۱ق؛ قطع: خشتی [ف: -۲۹۴] ● مشترکات الرجال (فوائد فی تحقیق) / رجال / عربی muštarakāt-ur rijāl (fawā'id-un fī taḥqīq-i) حسینی استرآبادی، محمد علی بن احمد، ۱۰۱۰ - ۱۰۹۴ قمری hoseynī estarābādī,mohammad ‘alī ebn-e ahmad (1602 - 1683) تاریخ تألیف: ۱۰۸۸ق در مصفی المقال (ص ۱۴۰ و ۳۶۸) از دو مشترکات یاد شده که گویا این یکی نباشد. مؤلف می‌گوید که کتاب رجال استرآبادی گرچه خوب است ولی برای معرفت مشترکات بسنده نیست و من هنگامی که به کتاب‌های تهذیب و استبصار می‌نگریستم به این نکات برخوردم و ضمن چند فائده آوردم.(دانش پژوه) آغاز: بسمله. الحمدلله الحمید المجید المبدی المعید ... و بعد فلا یخفی ان بعد المعرفة معرفة رواة آثار اهل البیت. انجام: اخرى اذا ورد الحسین بن سعید عن القسم ... هذا ما وقفت علیه الآن و لو وفقنی الله تعالى على غیر ذلک لالحقته به ان شاءالله و هو الموفق للصواب والیه المرجع و المآب ۱. کاشان؛ امیرکبیر؛ شماره نسخه: ۱ بی‌کا، بی‌تا [نشریه: ۴-۳۵۴] ۲. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۱۹۳۸/۳ آغاز و انجام: برابر خط: نسخ، کا: محمد مؤمن بن سالک الدین یزدی، بی‌تا، جا: اصفهان؛ محشی؛ کاغذ: سپاهانی، ۲ص (۵۷-۵۸) [ف: ۸-۵۵۴] مشترکات الطریحی ← جامع المقال فیما یتعلق باحوال الحدیث و الرجال ● مشترکات کاظمی / عربی moštarakāt-e kāzemī استرآبادی، محمد جعفر بن سیف الدین، ۱۱۹۸ - ۱۲۶۳ قمری estarābādī, mohammad ja‘far ebn-e sayf-od-dīn (1784 - 1847) تبریز؛ قاضی طباطبائی؛ شماره نسخه: بدون شماره/۱۱ بی‌کا، بی‌تا [نشریه: ۷-۵۱۸] مشترکات و مشتبهات رجال کتاب التهذیب و الاستبصار ← الرجال المشترک لفظا والمختلف صقعا ← المشترک وضعاً و المفترق صقعاً ● المشترک وضعاً و المفترق صقعاً / ادبیات / عربی al-muštarak waḍ‘-an wa-l muftaraq ṣuq‘-an یاقوت حموی، یاقوت بن عبدالله، ۵۷۴ - ۶۲۶ قمری yāqūt-e hemavī, yāqūt ebn-e ‘abd-ol-lāh (1179 - 1230) از ابوعبدالله یاقوت رومی حموی بغدادی است که پس از معجم البلدان ساخته است (دیباچه). نام جاهایی که از جهت لفظ مانند یکدیگر و از جهت مکان جغرافیایی در چند جا می‌باشند، در بیست و هشت کتاب به عدد حروف آغاز نام‌ها، و مطالب بسیار مختصر و فهرست‌وار و گزیده شده از کتاب بزرگ خود مؤلف «معجم البلدان» است. چاپ: لیدن، محقق: وستنفیلد، مؤسسة بریل، ۳۷۰ص، ۱۲۶۲ق؛ بغداد، مکتبة المثنی، ۱۹۶۳م. [معجم المطبوعات ۱۹۴۲] ۱. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۴۴۶۹ آغاز: الحمدلله الذی تفرد لوحدانیته بصفة الاسم و جعل لعباده لتعدادهم وصف المسمی. نسخه: موضعان بضم السين و فتح الراء و ياء ساكنة وراء السرير واد بالحجاز قال كثير؛ انجام: فرحم الله امرءاً استفاد منه شاركنا في صالح دعائه و سأل لنا الله المغفرة و التجاوز عن السيئات اذا جاوزنا الاموات. قطعه‌ای از کتاب از حرف سین پایان آن می‌باشد؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: شاید قرن ۸؛ مصحح؛ جلد: مقوایی، ۶۹گ، ۱۹سطر، اندازه: ۱۷×۲۵سم [ف: ۱۲-۵۶] ۲. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: ۲۷۵۴ آغاز: بسمله، الحمدلله المتفرد بالصفات و الاسم المتنزه عن المشاركة و المكان؛ انجام: و قيل له يبن فی وادی الغاين. خط: نسخ، کا: آقا بابا بن محمد مهدی شاه میرزایی، تا: ۱۱ صفر ۱۲۸۶ق؛ جلد: تیماج، ۴۱۵گ، ۲۱ سطر (۸/۵×۱۶)، اندازه: ۱۵×۲۲سم [ف: ۵-۵۷۱] ● المشترى = الرصاصین / کیمیا / عربی al-muštarī = ar-raṣāṣīn جابر بن حیان، ۱۲۰ - ۱۹۸ ؟ قمری
۵۴۱

گزارش اشکال یا پیشنهاد