فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، ج ۲۱، ص ۸۰

۸۰ فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا) ج ۲۱
وابسته به: الشفاء؛ ابن سینا، حسین بن عبدالله ( ۳۷۰-۴۲۸) تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۸۴۰/۲ آغاز: (پس از خطبه) الفصل الرابع فی جمله ما یتکلم فیه ... آغاز: مقاله هشتم (پس از فهرست فصلها بعربی و فارسی) فصل اول در بیان شناخت مبدأ اول مر کل وجود است و در بیان شناخت صفاتش و چون بتحقیق که رسیده ایم تا این جای و این مقدار از کتاب خود پس سزاوار آنست که ختم کنیم ما او را ببیان معرفة مبدأ اول مر کل وجود و آنکه آیا او موجود است و آیا او واحد است؛ انجام: و اعلم ان لذة کل قوة حصول کمالها فلا یحس المحسوسات الملائمه ... و الواجب الوجود معقول عقل او لم یعقل و معشوق عشق او لم یعشق و بدان بدرستی که لذة هر قوتی کمالش است در نزد خودش ... پس واجب الوجود معقول است تعشق کرده شود یا تعشق کرده نشود یعنی واجب الوجود در حد ذات خود معقول و معشوق ذات خود است خواه او را معقول و معشوق چیزی گردد و خواه نگردد و السلام خیر ختام شرح و ترجمه الهیات شفاء، این نسخه دیباچه و خطبه اول کتاب را دارد اما از فصل چهارم مقاله اول «فی جمله ما یتکلم (ما ینظر) فیه فی هذا العلم» شروع شده (پس از دیباچه)، و تا پایان فصل ۸ از همین مقاله و سپس تمام مقاله هشتم را دارد؛ بی‌کا، بی‌تا؛ ۲۰۰ص (۱۷۹-۳۷۸) [ف: ۵ - ۴۰۴] ● الشفاء (ترجمه منطق) / فلسفه / فارسی aš-šifā’ (t. manṭeq) وابسته به: الشفاء (منطق)؛ ابن سینا، حسین بن عبدالله (۳۷۰-۴۲۸) تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۵۴۴۹/۲ آغاز: طبیعت نوعی یا جنسی بخلاف اسماء اشخاص که صادق نیست مگر بر واحد معین مشارالیه، الفصل الثانی عشر و از جمله چیزهایی که مخصوص جوهر است اینست که از برای جوهر ضد نمیباشد؛ انجام: و در قضیه منفصله مقدم و تالی بالوضع است ... و من اشتهی اکثر من ذلك فرجع الى كتاب الشفاء شاید ترجمه و تلخیص بخش منطق شفاء باشد که به زبان فارسی نوشته شده و بخشی کوتاه است که در نسخه قرار گرفته و باقی افتاده است. در پایان می‌گوید: کسی که بیشتر می‌طلبد به شفاء مراجعه کند؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: ۱۱۰۹ق؛ افتادگی: آغاز؛ مصحح، محشی، با خط خوردگی و اصلاحات؛ در پایان صورت سند حکم حکومتی است مورخ جمادی الاول ۱۱۳۳ از باب مقرری موقوفات؛ ۱۹-۲۳ سطر، اندازه: ۱۳/۲×۲۴/۲سم [ف: ۴۳-۹۷] ● شفا (منتخب) / فلسفه / ترکی šefā’ (mn.) در اسباب و علامات و معالجات (نام مؤلف در نسخه نیامده). دارای سه «بخش» است بدین ترتیب: بخش ۱. دارای دو «باب»: ۱) طب علمی، ۲) طب عملی؛ بخش ۲. اغذیه و اشربه و ادویه، در پایان این بخش یک باب در ادویه مفرده؛ بخش ۳. اسباب و علامات و معالجات بیماری‌ها، این بخش دارای شصت و دو «باب» است و مؤلف نخست در هر باب بیماری‌های مختلف بدن (از سر تا پای) و اسباب و علامات و معالجات آنها را بیان داشته و از باب ۵۶ به ذکر معاجین، مرهم‌ها و دیگر مرکبات پرداخته (هر یک در بابی جداگانه) و باب آخر (التمش ایکنجی) در شربت‌هاست در آغاز بخش ۳ فهرست مطالب ۶۲ باب آن را یاد می‌کند. مؤلف از ابن سینا و محمد بن زکریا رازی یاد می‌کند و در حاشیه (ترکی به خط دیگر) از منهاج البیان یاد شده مؤلف در دیباچه از استاد حکیم خود یاد می‌کند. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۶۲۹۹ آغاز: بسمله حمد و سپاس و شکر بی قیاس. چون بلدم که خیرالناس من ینفع الناس. (طب علمنده بیر مختصر کتاب تصنیف ایدم حفظ ... و بو كتابه منتخب شفا آدو یردم تا که تشخیص امراض و طریق علاج آسان اوله ... و بو کتاب اوج بخش ایلدام اول بخش ایکی باب در؛ انجام: بیر در هم غاریقون قتلراچرا نافع اول. خط: نستعلیق ترک، بی‌کا، تا: قرن ۱۱؛ کاغذ: ترکی شکری، ۳۷۶ص، ۱۵ سطر، اندازه: ۱۱×۱۶سم [ف: ۱۹ - ۲۷۸] ● شفاء الآلام فی طب اهل الاسلام / طب / عربی šifā’-ul-ālām fī ṭib ahl-il-islām سرمری، یوسف بن محمد، ۶۹۶ - ۷۷۶ قمری sorramarī, yūsof ebn-e mohammad (1297 - 1375) گزیده اوست. [معجم المؤلفین ۳۲۲/۱۳؛ دنا ۱۲۰۴/۶] ۱. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۴۲۴۷ آغاز: بسمله. الحمدلله الذی انزل الداء و الدواء و دل من شاء على ما فيه شفاء؛ انجام: فقد حصل له خير الدارين و الله الموفق خط: نسخ، کا: نظام بن شمس الدین معروف به یار، تا: ۱۰ رجب ۹۰۲ق؛ ۳۹۷گ، ۱۵ سطر، اندازه: ۱۲/۳×۱۷/۳سم [ف: ۱ - ۳۳۹] ۲. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۶۸۳۲ انجام: و العنب بأسره يضر المثانة و يعطش و يضر بالكبد و الطحال الغليظتين و مما يدفع تعطيشه الرمان المر و يذكر عن النبی خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن ۱۱؛ مصحح، دارای چهار کتیبه، مجدول؛ مهر: کتابخانه «مجدالدین (نصیری)»؛ تملک: محمد امین بن محمد محسن طبیب، تملکی محو شده به سال ۱۰۰۳ق؛ ۱۷۱گ، ۲۱ سطر، اندازه: ۱۷×۲۵/۵سم [ف: ۲۰ - ۲۹۳]
۸۰

گزارش اشکال یا پیشنهاد