۱۳۷۰/۱۱/۱۷ش و به خط خودش؛ جلد: پلاستیک، ۱۳۰گ، ۱۰ سطر، اندازه: ۱۶/۵×۲۱/۵سم [ف: ۲۳ - ۱۶]
صاحب الزمان ← پیشاهنگ صاحب الزمان
صاحب الزمان ← ابواب احوال صاحب الزمان
● صاحب الزمان (ع) / کلام و اعتقادات / فارسی
sāheb-oz-zamān
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۹۴۶۹/۱۴۵
منقول از رساله اصول دین ملا احمد اردبیلی (قرن ۱۰ق)؛ خط: نستعلیق، کا: محمد طاهر اراسنچی، تا: ۵ شوال ۱۱۰۷ق؛ ۱ص (۳۲۹) [مختصر ف: - ۶۸۰]
صاحب الشفاعه ← ذات الشفای کردی
● صاحب الغار فی المرو / فارسی
sāheb-ol qār fe-l marv
عارف منشی، محمد، ق ۱۴ قمری
'āref-e monšī, mohammad (- 20c)
۱. اصفهان؛ صارم الدوله (کتابخانه فرهنگ اصفهان)؛ شماره نسخه: ۹۵۱/۳
خط: نستعلیق، کا: محمد قلی نوری، تا: ۱۸ محرم ۱۳۰۲ق؛ ۱۳ سطر [ف: - ۸۱]
۲. اصفهان؛ صارم الدوله (کتابخانه فرهنگ اصفهان)؛ شماره نسخه: ۹۵۰/۳
آغاز: رساله علمیه عربیه که موسوم به «الانسان» و در ۱۵ روز یکدفعه در اسلامبول بطبع رسیده منتشر میشود؛ انجام: از حکایت او معلوم میشود که اسمش «احمد بدرالدین» بوده و اکنون عمرش نیز بحدود یکصد و چهل و سه رسیده است
خط: نستعلیق، بیکا، تا: ۱۳۰۹ق؛ ۹ص (۳۵-۴۳)، ۱۳ سطر (۱۰×۱۵)، اندازه: ۱۸×۲۲سم [ف: - ۷۷]
● صاحب فخ / تاریخ / عربی
sāheb-e fax
خرسان، طالب، ق ۱۵ قمری
xarsān, tāleb (- 21c)
بررسی تاریخی است از سال ۱۴۵ تا ۱۶۹ق و دوران حکمرانی موسی الهادی بن ابی جعفر منصور عباسی و شهادت برخی از اولاد اهل بیت علیهم السلام که در رأس آنان حسین بن علی بن حسن صاحب فخ می باشد که در ۸ ذیحجه ۱۶۹ در نزدیکی مکه در مکانی به نام بئر فخ به شهادت رسیده است.
قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۲۱۱۳
آغاز: الحمد لله الذی هدانا الى مناهج الایمان و الاسلام و ارشدنا الى معالم الحلال و الحرام و الصلاة و السلام علی نبینا نبی الرحمة؛
نسخه اصل: کتابخانه مولف - قم؛ خط: نسخ، کاتب = مؤلف، بیتا؛ ۴۰ص [عکسی ف: ۶ - ۱۳۹]
● صاحب الفنون (رساله) / کیمیا / عربی
ṣāḥib-ul funūn (r.)
افلاطون، ۴۲۷؟ - ۳۴۷ ؟ قبل میلاد
aflātūn (-427 - -347)
منسوب به افلاطون.
مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ض۱۰۷۹۵
خط: نستعلیق، کا: علی اکبر، تا: ۱۲۶۶ق، جا: تهران [الفبائی: ۳۷۸]
● صاحب نامه / شعر / فارسی
sāheb-nāme
محمود میرزا قاجار، ۱۲۱۴ - ۱۲۷۱ ؟ قمری
mahmūd mīrzā qājār (1800 - 1855)
مثنوی است در چهارده «مقاله» با دیباچهای به نثر که در آن از خود سراینده و کتاب نام برده و از حسام السلطنه و والده امیرزاده که به دستور او این مثنوی سروده شده یاد شده است. [الذریعة ۱۰۱۱/۹ و ۲۳۳/۱۹؛ رجال ایران ۱۵/۴؛ دنا ۳/۷]
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۵۱۷۱
آغاز: هر سخن را بیان خدا باشد ×× جز خدا دیگری چرا باشد / جان و نطق و بقا بما او داد ×× سر و چشمان و دست و پا او داد؛
انجام: یاد من پیش صاحبش تو بکن ×× من همه از شما، شما از من
خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ کاغذ: فستقی، جلد: رویه میشن، ۱۸گ، ۱۲ سطر، اندازه: ۱۳×۱۹سم [ف: ۳ - ۵۲۸]
الصاحبی ← فقه اللغة و سنن العرب فی کلامها
صاحبیه ← دیوان سعدی شیرازی
● صاحبیه / عرفان و تصوف / فارسی
sāhebīyye
غجدوانی، عبدالخالق بن عبدالجمیل، - ۶۱۷ ؟ قمری
qojdavānī, ‘abd-ol-xāleq ebn-e ‘abd-oj-jamīl (- 1221)
رسالهای است کوتاه در بیان مقامات مرشد خود، ابویعقوب یوسف بن ایوب همدانی (- ۵۳۸ق) (در برخی از نسخهها ابویوسف یعقوب همدانی آمده).
آغاز: بسمله الهی باخص صفاتک و بعز جلالک ... همی گوید ضعیف ترین ...