خط: نسخ، بیکا، بیتا؛ افتادگی: انجام؛ محشی؛ جلد: تیماج قرمز، ۱۵گ (۲۹۵ر-۳۰۹پ)، اندازه: ۱۶×۲۰/۵سم [ف: ۱ - ۱۹۷]
● شرح الفیه ابن مالک / نحو / فارسی
š.-e alfīyye-ye ebn-e mālek
رشتی اصفهانی، محسن بن محمد رفیع، ۱۲۱۵-قرن۱۳ قمری
raštī esfahānī, mohsen ebn-e mohammad rafī‘ (1801 - 19c)
وابسته به: الخلاصة فی النحو = الفية ابن مالک = الالفية فی النحو ابن مالک، محمد بن عبدالله (۶۰۰-۶۷۲)
شرحی است مزجی و کوتاه بر الفیه ابن مالک در نحو و حدود سالهای ۱۲۶۸ تا ۱۲۷۱ق نگاشته شده (در پایان بسیاری از برگها تاریخهای یاد شده آمده است). این شرح به قرینه نسخههای بسیاری که از این مؤلف در کتابخانه مرعشی وجود دارد از همین مؤلف میباشد و نامی از آن در الذریعة نیامده است.
[الذریعة ۹۰/۲۵ و ۱۰۷/۸؛ تذكرة القبور ۳۴۱]
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۳۷۷۲
آغاز: قال محمد هو بن مالک ... مالک مضاف اليه و لیس تکرار مالک ههنا تکرار بلاطائل ... یعنی حمد میکنم پروردگار خود را؛ انجام: و آله الغر الكرام البررة ... و بر آل که این صفت دارند ... و یا که این صفت دارند که مختارند
خط: نسخ و نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: ۴ رمضان ۱۲۷۱ق؛ مصحح، محشی با نشان «خالد» و غیر آن، با یادداشت سید علی اصغر صراف زاده؛ یادداشت سید خلیل موسوی نجفی؛ مهر: «غلام حسین الموسوی» (بیضی)؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قهوهای مذهب، ۱۳۴گ، ۱۲ سطر (۱۱×۱۷)، اندازه: ۱۸×۲۲/۵سم [ف: ۳۴ - ۷۷۶]
● شرح الفیه ابن مالک / نحو / فارسی
š.-e alfīyye-ye ebn-e mālek
ضياء الدين حسین، ق۱۳ قمری
zīyā’-od-dīn hoseyn (- 19c)
وابسته به: الخلاصة فی النحو = الفية ابن مالک = الالفية فی النحو؛ ابن مالک، محمد بن عبدالله (۶۰۰-۶۷۲)
شرحی است به فارسی تألیف ضیاءالدین حسین از فضلای امامیه و ظاهراً از رجال قرن دوازدهم و سیزدهم و در آن بین ترکیب و تفسیر جمع نموده است.
مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۶۴۳۹
آغاز: بسمله الف الف حمد يؤلف بين اشتات النعم لمالك الف بين اللوح و القلم ... قال فعل ماضی مفرد مغایب مذکر از باب فعل يفعل اجوف واوی؛ انجام: که مخصوص است و مقدم شده است بر فعلش که نعم باشد. واجعل كبئس ساء واجعل فعلا ×× من ذی ملامه كنعـم مسجلا
خط: نسخ، بیکا، تا: اواخر قرن ۱۳؛ واقف: مهدی قدوسی، اسفند ۱۳۱۹؛ کاغذ: شکری فرنگی، جلد: پارچه، ۱۵۹گ، اندازه: ۱۶×۱۹سم [ف: ۱۲ – ۱۲۹]
● شرح الفیه ابن مالک / نحو / فارسی
š.-e alfīyye-ye ebn-e mālek
قزوینی، محمد مقیم بن صفی، ق۱۳ قمری
qazvīnī, mohammad moqīm ebn-e safī (- 19c)
به درخواست: جعفر فرزند شارح
ترجمه و شرحی است مختصر بر ارجوزه «الالفيه» ابن مالک. اصل ارجوزه را با رمز «ص» و ترکیب بیتها که به عربی است با رمز «ک» و ترجمه و شرح آنها را به فارسی با رمز «ش» آورده است.
آغاز: بسمله الحمدلله الذى جعلنى من المستقرين و لم يجعلنى من المستود عين و الصلوة علی سید الاولین و الاخرین محمد و اهل بيته الطاهرين ... آغاز شرح: ک. قال فعل ماضی معتل العين الواوى اصله قوله قلبت الواو الفاء لتحركها و انفتاح ما قبلها و محمد فاعل قال ...
۱. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۸۸۰
آغاز: برابر
خط: نسخ، کا: محمد قاسم بن محمد مؤمن، تا: ۱۱۱۵ق، جا: اصفهان؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج، ۱۹۲گ، ۱۹ سطر، اندازه: ۱۲/۵×۲۰سم [ف: ۳ – ۱۱۷]
۲. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۳۴۵۸
آغاز: برابر؛ انجام: و آله الغر الكرام البرره ×× و صحبه المنتجبين الخيره
خط: نسخ، کا: محمد اسماعیل بن محمد حسین شهرستانی، تا: ۱۷ ربیع الاول ۱۱۲۵ق؛ تملک: عبدالمطلب بن محمد اسماعیل علی یاری؛ جلد: تیماج مشکی، ۱۶۰گ، ۲۱ سطر، اندازه: ۱۸×۲۴سم [ف: ۹ – ۲۵۸]
۳. دامغان؛ صادقیه؛ شماره نسخه: ۱۵۲
آغاز: برابر؛ انجام: كذاك نحو تتجلی واستقر ... مفعول به لا فکك و أفلک ...
خط: نسخ و نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ افتادگی: انجام؛ واقف: شیخ غلامحسین خیری، غره محرم ۱۳۷۷، کاغذ رنگی؛ جلد: تیماج قهوهای، ۲۶۳گ، اندازه: ۱۶/۵×۲۱/۵سم [ف مخ - ۱۰۶]
۴. قم؛ طبسی؛ شماره نسخه: ۶۴۸
آغاز: و یکی دیگر از خواص اسم تنوینست و این نونیست ساکن