فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، ج ۱۹، ص ۷۲

۷۲ فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا) ج ۱۹
یزد؛ وزیری؛ شماره نسخه: ۴۰۶۰/۳ بی‌کا، بی‌تا [ نشریه: ۱۳ - ۳۶۰] شرح الالفاظ فی کشف الالفاظ ← رشف الالحاظ فی کشف الالفاظ ● شرح الفاظ فی نهج البلاغة / شرح حدیث / عربی š.-u alfāẓ-in fī nahj-ul-balāġa وابسته به: نهج البلاغة؛ شریف الرضی، محمد بن حسین (۳۵۹-۴۰۶ق) پاسخ پرسشی فارسی است درباره بعضی از الفاظ مشکل در نهج البلاغه، چون فتق هوا و شق ارجا و مخض سقا و اعتقام مهب. در این پاسخ عربی الفاظ مذکور از دید عرفانی و اهل تأویل توضیح داده شده و شواهدی از آیات نیز در آن آمده است. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۰۳۳۹/۱ آغاز: فی نهج البلاغة قيمة كل امرىء ما يحسنه ... مضمون هذه الجوهرة منظوم أيضاً في ديوانه عليه السلام بقوله و قيمة المرء ما قد كان يحسنه؛ انجام: اذ لا كمال فى معرفة المفهوم الا من حيث الوجود و لذا كان موضوع الالهى هو الوجود الحقيقي المطلق خط: نسخ، بی‌کا، تا: ۱۲۷۰ق، جلد: تیماج مشکی، ۳۱گ (۲پ-۳۲ر)، اندازه: ۱۰×۱۵سم [ف: ۲۶ - ۲۸۱] ● شرح الفاظ قصیده میمیه خمریه فارضیه / ادبیات / عربی š.-e alfāz-e qasīde-ye maymīyye-ye xamrīyye-ye fārezīyye وابسته به: القصيدة الخمرية = قصیده میمیه؛ ابن فارض، عمر بن علی (۵۷۶-۶۳۲) رشت؛ جمعیت نشر فرهنگ؛ شماره نسخه: ۱۶۷۵/۷الف بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: چرمی، ۶۵ص (۳۷۱-۴۳۵)، ۱۷ سطر، اندازه: ۱۳/۵×۲۱سم [رشت و همدان: ف: - ۱۲۲۴] ● شرح الفاظ الکفر / فقه / عربی š.-u alfāz-il-kufr مختصری است در شرح و تفسیر الفاظی که موجب کفر می‌گردند. مؤلف این رساله را به عنوان شرحی بر بخش الفاظ الکفر کتاب «فتاوی بزازیه» و «فتاوی قاضی خان» قرار داده و با استفاده از کتاب‌های «قنیة المنیة لتتمیم الغنیة»، «جامع الفتاوی»، «هدایه»، «درایه»، «درر»، «کافی»، «مهمات»، «الاشباه و النظائر» و «مفتاح السعاده» آن را شرح نموده است. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۳۹۹۳/۲ آغاز: اما بعد حمد الله الکریم المتعال و الصلوة علی نبیه خیر الآل دعانی الحاجة الی کتب الفاظ الکفر من فتاوی البزازية و مسائل الحظر و الاباحة؛ انجام: و الذی حررته و هو مختار مشایخی الشافعین لداء العقام بوأهم الله ... بجودک و لطفک یا حنان یامنان یا دیان یا سلطان یا غفور یا سبحان خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج مشکی، ۱۳گ (۱۳۶پ-۱۴۸پ) [ف: ۳۷ - ۵۹۰] ● شرح الفاظ مستعمله در کتب حکمت / فلسفه / عربی š.e alfāz-e mosta‘male dar kotob-e hekmat ساری؛ عمومی؛ شماره نسخه: ۱۵۴/۵ آغاز: بسمله هذا شرح الفاظ المستعمله فی کتب الحکمه متقاربه المفهوم یظن بها ... منها الادراک و هو اللقاء و الوصول فالقوه العاقله..؛ انجام: انجام موجود: و الشاهد هو القسم الثانی و هو الاستدلال بالاشکال. بی‌کا، تا: ۱۲۵۷ق؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، ۱۲ سطر (۴×۸/۵)، اندازه: ۸/۵×۱۲سم [عمومی ساری و تنکابن: ف: - ۱۲۱] ● شرح الفاظ المستعملة من الصوفية / عرفان و تصوف / فارسی š.-u alfāz-il musta‘mala min-aṣ ṣūfīyya نسخه‌ای از این رساله در دارالکتب قاهره (فارسی، ج۱، ص ۲۲۵) با تردد به عبدالرحمن جامی (۸۹۸ق) نسبت داده شده است. آغاز: الحمدلله رب العالمین و الصلوة و السلام علی خاتم النبیین محمد المعلی المزکی الامین و علی آله و صحبه الطاهرین و بعد هذا شرح الفاظ المستعملة من الصوفية قدس اسرارهم. محبت: دوستی مخصوص را گویند بی سببی و علامت و بی حرکتی و سکونی با حق تعالی. محب: صاحب دوستی مخلص را گویند خاصه با حق تعالی ... انجام: عنت: خرده گیری را گویند که از او تقصیری در وجود آمده باشد و منازعت معشوق و عاشق را گویند و الحمدلله رب العالمین. آن چه در ذهن در می‌آید خالی نیست که به تشکیک مشکک زایل می‌شود ... و مطابق واقع نباشد آن را جهل مرکب گویند. تمام شد این نبذه و السلام علی تابع الهدی ۱. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۲۲۸۲/۳ آغاز و انجام: برابر خط: شکسته نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: شنبه ۱۰ رجب ۱۲۹۰ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: میشن قهوه‌ای، ۵گ (۴۱پ-۴۵پ)، ۱۸ سطر [ف: ۵ - ۴۵۷]
۷۲

گزارش اشکال یا پیشنهاد