شاذان قمی از احمد بن محمد موسوی از ابن قدامه از رضی و نیز از ابن شهر آشوب از ذی الفقار بن معد حسینی از محمد بن علی حلوانی از همان رضی (ص ۱۶۱ اجازات بحار). (دانش پژوه)
آغاز: بسمله و به ثقتی. كنت حفظ الله علیک دینک و قوی فی ولاء العترة یقینک سألتنی ان اصنف لک کتابا یشتمل علی خصائص اخبار الائمة الاثنی عشر ... علی ترتیب ایامهم و تدریج طبقاتهم ذاكرا اوقات موالیدهم و مدد اعمارهم و تواریخ وفاياتهم و مواضعه قبورهم و اسامی امهاتهم و مختصرا من فضل زیاراتهم ثم موردا طرفا من جوابات المسائل التي سئلوا و استخرجت اقاویلهم فيها و لمعا من اسرار احاديثهم و ظواهر و بواطن اعلامهم و نبذا من الاحتجاج في النص عليهم و حقيقة البرهان في الاشارة اليهم.
انجام: قال الشریف الرضى ذوالحسبين (ابوالحسین رضی الله عنه) ره و لو لم يكن في هذه الفقرات المذكورة الا هذه الكلمة الاخيرة لكفى بها لمعة ثاقبة و حكمة بالغة و لا عجب ان تفيض الحكمة من ينبوعها و تزهر البلاغة فى ربيعها (الحمدلله الذي تم هذا (هذه ؟) الكلمات التى لا ياتيها الباطل).
چاپ: بیروت، انتشارات اعلمی؛ مكتبة الحيدرية؛ ۱۴۰۶ق؛ نجف اشرف، ۱۳۶۸ق؛ قم، ۱۳۹۵ق؛ مشهد، آستان قدس رضوی، ۱۴۰۶ق
[الذریعه ۱۶۴/۷-۱۶۵؛ كشف الحجب و الاستار ص ۲۰۵؛ ذخائر التراث العربي الاسلامی ۶۱۲/۱؛ دنا ۸۷۴/۴ (۱۲ نسخه)]
۱. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۵۰۴۶/۲-ف
نسخه اصل: عکس ۷۰۴۶ از کتابخانه رامپور هند؛ خط: نسخ، کا: عبدالجبار فراهانی خومجانی، تا: ۴ شوال ۵۵۳ق؛ در آغاز فضل الله بن علی حسینی ابی الرضا راوندی در ذیقعده ۵۵۵ گواهی مینویسد به خط خود که آن را شیخ رئیس الولد وجيه الدين فخرالعلماء ابوعلی عبدالجبار بن الحسين ابي القسم الحاج الفراهانی خومجانی بر من خوانده و من آن را از شیخ خود ابوالفتح اسمعیل بن الفضل بن احمد بن اخشید سراج از ابوالمظفر عبدالله بن شبیب از ابوالفضل خزاعی از رضی روایت دارم، از کتابهای خوانده شیخ ابوعبدالله اصفهانی در ۸۶۶ و خوانده در ذیقعده [۵۵۶]، با شعر عماد الدین رشید الاسلام طوسی به عربی درباره ائمه [فیلمها ف: ۳ - ۱۲۷]
۲. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۶۰۴/۹۶
منقول از خط شمس الدین محمد بن عبدالعلی بن بحده؟ کرکی؛ خط: نسخ، کا: شمس الدین محمد بن علی بن حسن جباعی، تا: قرن ۹؛ ۱ص (۳۵۷) [ف: ۵ - ۱۱۱]
۳. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۱۹۱۳
آغاز: برابر
نسخه اصل: کتابخانه کاشف الغطاء-نجف اشرف؛ خط: نسخ، بیکا، تا: ۱۰۶۹ق؛ ظاهراً همان نسخهای است که شیخ آقا بزرگ تهرانی دیده و در الذریعه بدان اشاره کرده، نسخه خطی مجموعهای بوده که خصائص کتاب اول آن بوده چنانکه در صفحه اول تصریح شده؛ تملک: هادی بن عباس بن علی کاشف الغطاء؛ ۶۷ص [عکسی ف: ۵ - ۳۶۹]
۴. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۰۷۸۲/۱
بیکا، تا: ۲۰ شعبان ۱۰۷۰ق؛ قطع: رقعی [میراث شهاب: س۹ ش۲-۳۵]
۵. اصفهان؛ عمومی اصفهان (فرهنگ سابق)؛ شماره نسخه: ۳۲۸۲/۱
خط: نسخ، کا: درویش فرج بن محمد صفی اردبیلی، تا: ۱۰۷۰ق؛ ۵۴ص، ۲۱ سطر (۹×۱۶)، اندازه: ۱۶×۲۱سم [ف: ۱ - ۳۴۱]
۶. خوی؛ ملا علی خوئی (شریف)؛ شماره نسخه: ۵۰/۳
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، بیکا، تا: سهشنبه جمادی الاول ۱۰۷۱ق؛ در پایان نسخه جدولی در ۳۶ خانه در بیان اوزان درهم و مثقال و تحویل و تبدیل آنها به شعیر؛ جلد: تیماج سرخ، ۴۴گ (۱۳۹-۱۸۲)، ۱۷ سطر، اندازه: ۱۳/۵×۲۰سم [اوراق عتیق: ۱ - ۱۳۸]
۷. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۴۶۷۹/۱
آغاز و انجام: برابر
خط: نستعلیق، بیکا، تا: حدود قرن ۱۳؛ مصحح؛ افزودگیهایی از منتخب نهج البلاغه بعد از انجام، دستخط مرحوم آیت الله میرزا محمد اشراقی قمی معروف به ارباب مبنی بر آنکه این کتاب از سوی میرزا سید حسن قمی، نزد وی امانت است، به تاریخ ۱۲۲۷ق؛ تملک: سید کاظم طباطبائی معروف به آقا میرزا، منشی مرحوم حاج میرزا حسین نوری طبرسی؛ کاغذ: شرقی، ۲۸گ (۱پ-۲۸پ)، ۱۸ سطر، اندازه: ۱۰×۱۵سم [ف: ۳۷ - ۱۶۸]
۸. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۵۹۴عکسی
آغاز و انجام: برابر
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ مصحح، محشی، نام کتاب و مؤلف در ابتدای نسخه چنین درج شده است: «خصایص الائمة لکراجی (ره) قال لولده» و در صفحه عنوان آمده است: «الخصایص الوصیة للکراجکی الی ولده ظاهراً»، همچنین یادداشتی بدین مضمون: «بسم الله خیر الأسماء این کتاب امانت است از جناب شریعتمدار حجة الاسلام آقای حاج میرزا سید حسن قمی سلمه الله نزد ابن بنده محمد القمی حجة الاسلام آقای حاج میرزا سید حسن قمی سلمه الله نزد این بنده محمد القمی ۱۲۲۷ق»، در آخر نسخه، کلمات امام علی (ع) منتخب از نهج البلاغة درج شده است؛ ۵۶ص، ۲۱ سطر [عکسی ف: ۴ - ۵۵۳]
۹. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ض۹۷۳۶
آغاز و انجام: برابر
خط: نسخ، بیکا، تا: ۱۲۸۰ق؛ واقف: خان بابا مشار، اردیبهشت ۱۳۴۶؛ کاغذ: شکری، جلد: میشن زرشکی، ۲۸گ، ۱۹ سطر، اندازه: ۱۵×۲۱سم [ف: ۲۶ - ۲۶۹]
۱۰. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۶۹۲/۱