غیرت نهادش بر جگر دوش
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: ترمه، جلد: چرمی، ۲۹گ، ۱۷ سطر، اندازه: ۱۲×۱۹سم [ف: ۳ - ۹۹۲]
● خسرو و شیرین / شعر / ترکی
xosrow va šīrīn
سالم تبریزی، محمود بیگ بن ابوالفتح بیگ، ق ۱۰ قمری
sālem-e tabrīzī ،mahmūd beyg ebn-e abolfath beyg (- ۱۶c)
منظومهای است ترکی از سالم تبریزی، ناظم یوسف و زلیخا و لیلی و مجنون و جز آن. [دنا ۴/ ۸۷۰؛ الذریعه ۹: ۴۲۱]
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۳۰۴۸
مثنوی است؛ خط: نستعلیق، کا: عبدالحافظ فرزند قاضی یحیی بن قاضی وجیه الدین دهولقهای، تا: جمعه ۱۱ ربیع الاول ۱۰۲۶ق؛ مجدول، با سرلوح مذهب و منقش؛ جلد: تیماج قهوهای، ۱۳۴۰ص، ۲۹ سطر، اندازه: ۱۷×۳۰سم [ف: ۱۰ - ۴۹۲]
● خسرو شیرین / شعر / فارسی
xosro šīrīn
فیضی، ابوالفیض بن مبارک، ۹۵۴ - ۱۰۰۴ قمری
feyzī, ab-ol-feyz ebn-e mobārak (1548 - 1596)
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۴۷۷۸/۳-ف
نسخه اصل: بادلیان ۸۹ Ouseley؛ بیکا، بیتا [فیلمها ف: ۳ - ۱۰۶]
● خسرو و شیرین / شعر / فارسی
xosrow va šīrīn
جعفر قزوینی، - ۱۰۲۱ قمری
ja‘far-e qazvīnī (- 1613)
مثنوی «خسرو و شیرین» در بحر هزج از آصف خان، میرزا قوام الدین جعفر بن بدیع الزمان قزوینی متخلص به «جعفر» و «جعفری» در هند میزیسته و به قولی وزیر جهانگیر پادشاه (۱۰۱۴-۱۰۳۷ق) بوده است. نام مثنوی وی «خسرو و شیرین» و قسمتی «فرهاد و شیرین» نامیده شده و قبل از سال ۹۹۵ق به پایان رسیده است. ابیاتی از مثنوی وی: «خداوندا که اکنون چند گاهست ×× که اقلیم سخن بی پادشاهست / درم بی سکه و بی خطبه منبر ×× اگر نوبت زنی وقتست جعفر / همان دختر که شیرین بود نامش ×× هزاران یوسف مصری غلامش / سخن را از اثر زان گونه آراست ×× که از جا کوهکن بیخواست برخواست / ز پرسشهای گرمش گشت فرهاد ×× سراپا آتش و در کوه افتاد / بیا مگذار شیرین را بفرهاد ×× که کوه از عشقشان آمد بفریاد / شکر شیرین و خسرو گشت فرهاد ×× ملک آمد ببزم خویشتن شاد / چو خسرو را زفیض صبح امید ×× شبستان گشت آبستن بخورشید / ز اقبال مساعد هم مدد یافت ×× صنم را دل نهاد وصل دریافت». (فاضل هاشمی)
[دنا ۸۷۱/۴]
۱. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۳۸۴۴/۲۷
آغاز: همه مانده ز همراهیش واپس ×× خدا همراهی او کرده و بس؛ انجام: گرو برده ز چالاکی ز افلاک ×× سر خورشید را برداشت از خاک
خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۱؛ افتادگی: انجام؛ راسته و چلیپا، شعرها در چهارستون؛ کاغذ: ترمه، جلد: میشن قهوهای، ۶ص (۱۷۴-۱۷۹پ)، اندازه: ۱۳/۳×۲۳/۵سم [ف: ۷ - ۹۱]
۲. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۴۸۶۴/۱۰۷
خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۱؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: روغنی با گل و بوته رنگارنگ در زمینه مشکی، ۳۳۴گ، سطور چلیپا (۱۳/۵×۲۳/۵)، اندازه: ۱۷×۲۸سم [ف: ۱۴ - ۳۸۸۹]
۳. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۱۰۱۶/۳-ف
نسخه اصل: بادلیان ش ۸۸ اوزلی (ش ۱۰۷۰)؛ کا: محمد کاظم اردبیلی، تا: ۱۵ جمادی الاول ۱۱۸۴ق [فیلمها ف: ۱ - ۵۵۴]
۴. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۱۶۴۷۱/۲
آغاز: خداوندا رهی از غیب بنمای ×× زغیبم چشم دل بر عیب بگشای؛ انجام: چو موج بحر دایم در تک و دو ×× چو کشتی با کران باری سبکرو
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ سه ستونه بعضا چلیپایی، در دو صفحه این سفینه دو شعر یکی از شاعری با تخلص شهرت نوشته شده و دیگر از محمد امین الحسینی قاینی که هر دو نوشته اند به دستور میرزا محد مقیما، و تاریخ یکی از آنها ربیع الاول ۱۰۴۰ میباشد؛ مجدول؛ واگذاری بنیاد مستضعفان در شهریور ۱۳۶۷؛ کاغذ: الوان، جلد: تیماج سرمهای، اندازه: ۱۸×۱۹/۵سم [ف: ۱۷-۲۹۰]
● خسرو و شیرین / شعر / فارسی
xosrow va šīrīn
سنجر کاشانی، محمد هاشم بن حیدر، ۹۸۰-۱۰۲۱قمری
sanjar-e kāšānī, mohammad hāšem ebn-e heydar (1573 - 1613)
نزدیکِ ششصد بیت، مثنوی در بحر هزج با عنوانهای: فی التوحید، معراج رسالت پناه، فی المنقبة، نصیحت کردن مهین بانو شیرین را، رفتن خسرو عقب شیرین، تعریف صبح، رفتن شیرین به باغ. با عنوان «فرهاد و شیرین» نیز یاد شده است.
آغاز: الهی سینه ای درد آشنا ده ×× غم از هر دل که بستانی بما ده / دلی خواهم تجلی را سزاوار ×× نه چون موسی که نارد تاب