● حکایات / ادبیات / فارسی
hekāyāt
عبید زاکانی، عبیدالله، - ۷۷۲ قمری
‘obeyd-e zākānī, ‘obeyd-ol-lāh ( - 1371)
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۵۶۴/۶
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ کاغذ: سفید، جلد: تیماج تریاکی، ۶گ (۶۶-۷۱)، ۱۳ سطر (۹×۱۱)، اندازه: ۱۳×۱۷سم [سنا: ف: ۱ - ۳۵۵]
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۳۶۱۴/۶-ف
نسخه اصل: همان نسخه بالا [فیلمها ف: ۲ - ۱۹۸]
● حکایات / داستان / فارسی
hekāyāt
واعظ استرآبادی، سلطان حسین بن سلطان محمد، ۹۸۷؟ - ۱۰۸۲ قمری
vā‘ez-e estarābādī, soltān hoseyn ebn-e soltān mohammad (1580 - 1672)
حکایات پراکندهای است برخی به نقل از دیگران و برخی که خود مؤلف شاهد بوده است. مؤلف از واعظان استرآباد بوده و وقفنامه وی در چندین جای نسخه حاضر آمده است که کتاب را وقف استرآباد نموده است.
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۶۸۹۴/۹
آغاز: حکایت ... زن و پسر و مولود ... قدیم و ایام گذشته مردی بود سریت الحر میگفتند ... پنجاه سال عمر او در روزگار مصطفی صلی الله علیه و آله مانده بود و به پیغمبر ما ایمان آورده بود؛ انجام: و من از سخت جانی خود منفعل سوار شده روی به راه نهادیم و بر غیرت و مردی آن مرد آفرین نمودیم
خط: نسخ، کاتب = مؤلف، بیتا؛ مصحح؛ تملک: سلطان حسین واعظ با مهر «عبده سلطان حسین الواعظ» (بیضی)؛ واقف: سلطان حسین واعظ، بر دارالمومنین استرآباد و اولادش؛ جلد: تیماج عنابی، ۱۶گ (۱۳۰پ-۱۴۵ر)، اندازه: ۱۲/۵×۱۷/۵سم [ف: ۲۰-۳۲۷]
● حکایات / داستان / فارسی
hekāyāt
خوئی، عبدالعظیم بن علی، ق۱۲ قمری
xū’ī, ‘abd-ol-‘azīm ebn-e ‘alī ( - 18c)
داستانهایی است پراکنده با عنوان روایت و حکایت.
[نسخههای منزوی ۳۶۸۰؛ دنا ۷۰۷/۴]
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۵۰۸۵/۵۳
آغاز: پاره ای حکایات و مزخرفات و روایات عجیبه و غریبه که بمرور دهور از کتب ملاحظه شد و یا از مصاحبان ... استماع افتاد ... بدان که حکمای اسلام در زمان مأمون
خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۲ و ۱۳؛ جلد: میشن سیاه، ۱۴گ (۱۱۱ر-۱۲۴ر هامش سوم)، ۱۶ سطر، اندازه: ۱۷/۳×۲۸/۶سم [ف: ۸ - ۲۰۰]
● حکایات / داستان / فارسی
hekāyāt
رضی بن محمد شفیع، ق۱۲ قمری
razī ebn-e mohammad šafī‘ ( - 18c)
نویسنده میگوید زمان به جایی رسیده است که جز در خیال زیستن و به اوهام مشغول شدن و شبهای تار را با داستان و داستانسرایی به صبح آوردن چارهای نیست لذا بر آن شدم که در این میدان گام بردارم و داستانی چند به رشته تحریر کشم. او پس از این مقدمه داستانهایی چند میآورد که جز خیال و خیالپردازی اشکار محملی ندارد و باز همان خیال انگیزنده او شده که این خیالهای غیر کافی را با تعدادی الفاظ دور از استعمال و مهجور همراه کند و به خیال خود مطالب اخلاقی ارائه دهد.
تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۲۴۱۹
آغاز: بسمله، ای نام همایونت طغراچه فرمانها ×× خورشید صفت طالع از مطلع دیوانها؛ انجام: غرض نقشی است کز ما بازماند ×× که هستی را نمی بینم بقائی
خط: نستعلیق، کا: محمد هاشم، تا: ۱۱۹۱ق، جا: اصفهان؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوایی، رویه پارچه، ۹۷گ، ۱۴ سطر (۶/۵×۱۱)، اندازه: ۱۰×۱۵سم [ف: ۵ - ۵۶۱]
● حکایات / داستان / فارسی
hekāyāt
صاحب مازندرانی، محمد تقی بن محمد زکی، - ۱۲۵۶ قمری
sāheb-e māzandarānī, mohammad taqī ebn-e mohammad zakī ( - 1840)
حکایتهایی است به شیوه «گلستان» سعدی.
آغاز: بسمله لالی ثنائی مزید مخزن دار او فزون از مخزون دریا که ا ز لجه دل بغواصی اندیسه ثاقب وحمل سفینه زبان به لب ساحل بیان آید نثار پیشگاه جلالی شاید جل جلاله
انجام: بعقد مناکحت وسلک مزاوجت دائمی برآمده صیغه ایجاب وقبول علی ماقرر فی شرع رسول سمت جریان یافت اللهم الف بينهما وثبت اصلهما وطيب نسلهما ... وعلى آله الطاهرين
[نسخههای منزوی ۳۶۷۹/۵؛ دنا ۷۰۷/۴؛ فهرستواره منزوی ۳۲۲/۱]