● الاجازة / اجازات / عربی
al-ijāza
محقق سبزواری، محمد باقر بن محمد مؤمن، ۱۰۱۷ - ۱۰۹۰ قمری
mohaqqeq-e sabzevārī, mohammad bāqer ebn-e mohammad mo'men (1609 - 1679)
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۶۸۳۶/۱۴
نیمه دوم اجازه به کسی است؛ خط: نسخه و نستعلیق، کا: محمد تقی بن محمد باقر شریف یزدی، تا: قرن ۱۳؛ مصحح، محشی؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا عطف تیماج سبز، ۲گ (۴۲-۴۳)، ۲۹ سطر (۹×۱۷)، اندازه: ۱۵×۲۲سم [ف: ۱۶-۳۷۶]
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۴۷۹/۸عکسی
نسخه اصل: همان نسخه بالا [عکسی ف: ۴-۳۵۳]
● الاجازة / اجازات / عربی
جزایری، نعمة الله بن عبدالله، ۱۰۵۰ - ۱۱۱۲ قمری
jazāyerī, ne'mat-ol-lāh ebn-e 'abd-ol-lāh (1641 - 1701)
اجازهای است از سید نعمت الله بن عبدالله جزایری به شیخ حسین بن محیی الدین جامعی عاملی که در آغاز اجازه او را بسیار ستوده است.
چاپ: در کتاب «نابغه فقه و حدیث»، ۱۷۲-۱۷۵ به چاپ رسیده است.
[الذريعة ۲۵۹/۱؛ طبقات اعلام الشيعة ۷۸۵/۶؛ نابغه فقه و حدیث ۱۶۹.]
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۳۹۴۳/۴
آغاز: الحمدلله الذی آخا بین الاحباب فی عالم الارواح و احکم بالوداد بینهم فی قوالب الاشباح و نصلی علی من اجازه فی تبلیغ الرسالة؛ انجام: علی صفحات خاطره الشریف فی مظان الاجابات و اعقاب الصلوات و کتب هذه الاحرف العبد المذنب الجانی نعمت الله الحسینی الجزایری عفی عنه ... لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم.
خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: ۲ ربیع الاول ۱۰۹۰ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی مجدول عطف تیماج سبز تیره.، ۲گ (۱۷۷پ-۱۷۸پ)، ۱۶سطر(۹×۱۴)،اندازه: ۱۵×۱۹سم [ف: ۳۵-۳۷۷]
● الاجازة / اجازات / عربی
al-ijāza
آقا جمال خوانساری، محمد بن حسین، - ۱۱۲۵ قمری
āqā jamāl-e xānsārī, mohammad ebn-e hoseyn ( - 1713)
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۳۸۹۴/۶
خط: نستعلیق، کا: نصرالله بن احمد نراقی، تا: ۱۲۹۴ق، جا: تهران؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج حنایی ضربی مقوایی، ۳گ (۱۶۹-۱۷۱)، ۱۶ سطر (۷×۱۲)، اندازه: ۱۱×۱۶سم [ف: ۱۲-۲۸۸۱]
● الاجازة / اجازات / عربی
al-ijāza
ماحوزی، حسین بن محمد، - ۱۱۸۱ قمری
māhozī, hoseyn ebn-e mohammad ( - 1768)
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۱۵۵۶/۲
خط: نسخ، بیکا، تا: ۱۶ رمضان ۱۱۶۲ق؛ بر پشت نسخهای از «مرآة الازمان و القول السدید» [ف: ۵-۲۸۹]
● الاجازة / اجازات / عربی
al-ijāza
جنابذی، محمد نبی بن محمد رحیم، ق ۱۲ قمری
jonābezī, mohammad nabī ebn-e mohammad rahīm ( - 18c)
اجازه بسیار مفصل و مبسوطی است که برای یکی از شاگردان فاضل و مجتهد خویش نگاشته و متأسفانه با آن همه تمجید و تجلیل از مقام علمی او نامی از وی نبرده و جای اسم او سفید و نانویس است. جنابذی در این اجازه پس از ذکر نام سلسله مشایخ نظر مجاز را به چند وصیت و تذکر از جمله امامت جلب کرده است که به بخشی از آنها اشاره میشود: ۱. غاية الاحتیاط فی الفتوی، ۲. تقوی الله و العمل بما یقول و یرویه و الاجتناب عما ینا فیه، ۳. تصحیح الغرض و اخلاص النیة و از همه مهمتر مبحث امامت است که بسیار تأکید کرده و گفته است: «و الامام اهم ما یهم بشانه و اولواالالباب ... انه قد علم کل من فتح عینیه بادین نظر ان الامامة لیست من الامور السهلة التی یکون للمکلف فیها التفصی عنها بحیث یمکن الخروج عنها ...»
مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۲۲۵۴
آغاز: بسمله، الحمدلله الذی جعلنا من مقتبسی انوار الربانیة النبویة مشکاة النور و حاملی آثار مصابیح ابراج اللاهوتیة العلویة نوراً من نور؛
انجام: و تلک الأیام نداول بین الناس و علی هنا (کذا) ختم الکلام المسیء راجیا للاحسان من الناظرین و ان الله لمع المحسنین.
خط: نسخ جلی خوش، بیکا، تا: اوایل قرن ۱۲؛ دارای حواشی با نشان «منه عفی عنه»، داخل عرض از محرم ۱۱۵۴ تا ۱۲ جمادی الثانی ۱۳۱۲هـ.ق؛ واقف: نادرشاه افشار، تاریخ وقف: ۱۱۴۵ق؛ جلد: مقوا رویه پارچه اخرا، اندازه: ۱۲×۱۸سم [ف: ۲۷-۴۰]
● الاجازة / اجازات / فارسی