پند فرزانه به فرزند

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 1035/17 آغاز و انجام: برابر خط: تعلیق، کا: ناصرالدین حسین بن نورالدین محمد کرمانی، تا: 1097ق، جا: کرمان؛ در دنبال 5 بیت است از فارابی: نظرت بنور العقل (الله) اول نظرة ×× فغبت عن الاكوان و ارتفع اللبس / و ما زال قلبی لائذا بجالکم ×× و حضرتکم حتى فنت فيكم النفس / و زيتونة الفكر الصحيح اصولها ×× مباركة اوراقها الصدق و القدس / فروحی زيتي و الخال زجاجتی ×× و عقلی مصباحی و مشکاته الحس / فصار بكم ليلى نهارا و ظلمتی ×× ضياء و لاحت من جنابكم (خیامکم) الشمس، و شش بیت از حسین منصور حلاج ره: قل لاخوانی روانی میتا ×× فرثونی و بکوانی حزنا / اتخالونی بانی میت ×× لست ذاك الميت و الله انا / انا في الصورة هذا بدنی ×× كان لبسی و قمیصی زمنا / انا كنز و حجابی طلسم ×× من تراب فتنحی للفنا / انا عصفور و هذا قفصی ×× كان سجنا فالفت السجنا / اشكر الله الذی سرحنی ×× و بنی لی فی المعاد و لنا؛ و سه بیت از شیخ رئیس ره: لو كنت تعلم كلما علم الورى ×× حقا لكنت صديق كل العالم / لكن جهلت فصار عندك كل من ×× يهوى خلاف هواك ليس بعالم / و العقل اضحى ضاحكا متعجبا ×× مما تقول و انت شبه النائم، و دو بیت از ابی العباس لوکری که دستور داده بر سنگ آرامگاهش بنویسند: الجسم يبلى اذاطال الزمان به ×× و النفس تبقى و هذا غاية الناس / لاتيـأسـأن عن النفس التي بقيت ×× ان كنت عن جسمك البالى على باس؛ و دو بیت از عضدالدوله: و قالوا افق عن لذة اللهو و الصبی ×× و قد لاح شيب فی دجاك عجيب / فقلت اخلائی ذرونی و لذتی ×× فان الكرى عند الصباح يطيب، و دو بیت از گمنام: «لغيره فی هذا المعنی». و قائلة خل التصابی لاهله ×× فان الصبا بعد المشيب جنون / فقلت لها كفى عن اللوم و اقصری ×× لذيذ الكرى عند الصباح يكون؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی ضربی طلاکوب، 1ص (163)، اندازه: 15/5×25سم [ف: 3-653]