مساحت ارض و افلاک

4. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 12145/27 آغاز: برابر؛ انجام: چون سریع السیر شد در شبانروزی از عظیمه محدب خط: نستعلیق تحریری و شکسته، کا: اسماعیل بن حاجی محمد کریم شیرازی، تا: 1216ق، جا: سجاس؛ افتادگی: انجام؛ اواخر این رساله به خط قطب الدین یزدی صاحب سلم الحساب است، این ابیات از آنجاست: معما باسم سیفی: «شاخ سنبل زغم عشق تو در هر چمنی ×× همچو زلف تو دو تا شد نبود بی شکنی / هجران اگر چه دست امیدم شکست داد ×× شکر خدا وصال توام باز دست داد»، رباعی حضرت شیخ سعدالدین حموئی: «آنم که جهان چو حقه در مشت من است ×× این قوت حق زقوت پشت من است / کونین ومکان وهر چه در عالم هست ×× در قبضه قدرت دو انگشت من است»، حضرت خواجه محمد والشی علیه الرحمه گوید: «لنگ و لوچ و خفته شکل و بی ادب ×× سوی او می‌غنج و او را می‌طلب / دارم گنه زقطره باران بیش (کذا) ×× از شرم و گنه فکنده ام سر در پیش / آواز آمد که سهل باشد در بیش (= درویش) ×× تو در خو خود کسی و ما در خور خویش / فيا كربلا قولی بای وسيلة ×× توسلت حتى اختارك السبط مضجعا»؛ با اشکال نجومی؛ اندازه: 14/5×20سم [ف: 10-226]