نسخه آزمایشی پایگاه فهارس نسخه‌های خطی • دربردارنده بیش از ۷۶ هزار اثر و ۴۳۸ هزار نسخه خطی
شناسنامه کالبدشناسی نسخه خطی
عنوان اثر:

کیمیا

/m/258062
کتابخانه و مخزن نگهداری: دائرة المعارف
شهر و کشور: تهران
شماره نسخه: 1947/2-عکسی

نشان‌های نسخه‌شناسی و کالبدشناسی

اصل نسخه (دستخط مؤلف) —
حواشی به خط مؤلف —
تذهیب و سرلوح —
نگاره و نقاشی —
تصحیح‌شده (مصحح) —
دارای حواشی (محشی) —
سطور مجدول (جدول‌بندی) ✓
دارای رکابه (پای‌صفحه) —
مقابله و بلاغ —
چاپ عکسی / فاکسیمیله ✓

مشخصات کاتب و تاریخ کتابت

نام کاتب:
بی‌کاتب
تاریخ کتابت:
قرن 13
محل کتابت:
نامشخص
ردیف ثبت در مأخذ:
ردیف 69 (در فنخا)

ویژگی‌های مادی و ظاهری نسخه

نوع و اقلام خط:
نستعلیق، شکسته (خوش)
تعداد برگ و سطر:
168 برگ • -
ابعاد و اندازه (سانتی‌متر):
-
کاغذ و جلد:
کاغذ نامشخص • جلد نامشخص

آغاز نسخه

« حمدله. صلاة. اما بعد، پس این وفق مثلث از برای او وجود میزانی است در بیاض و حمرت از برای قمر و ممزوجات او »

انجام نسخه

« تقطیر کند صحیح است، مجرب کیمیاء = وفق مثلث، از ناشناس، به دنبال «میزان» از اشرف زاده به <!-- page: 985 --> همان شیوه، شاید از همو باشد، بخش‌بندی نشده، با جدول‌هایی مثلث (3×3 خانه)، و چند سربند «فصل» بی شماره، سربند «اعمال شمسی و قمری»، «صفت اکسیر اعظم حقیقی»، جنگ کیمیایی را ماند، در آن از شیخ احمد احسایی (1166-1242ق) بارها نقل کرده و سروده‌هایی با تلخص «عبدالله» و «عبدالله درویش» دارد، که در بخش نثری از او به «شیخ عبدالله مبارک» نام می‌برد »
فنخا مشخصات مأخذ و استناد فهرست‌نگاری:

فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، به کوشش مصطفی درایتی، تهران، سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران.

جلد 26 • صفحه 984 • ردیف 69
متن فنخا:
68. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1947/2-عکسی آغاز: حمدله. صلاة. اما بعد، پس این وفق مثلث از برای او وجود میزانی است در بیاض و حمرت از برای قمر و ممزوجات او؛ انجام: تقطیر کند صحیح است، مجرب کیمیاء = وفق مثلث، از ناشناس، به دنبال «میزان» از اشرف زاده به همان شیوه، شاید از همو باشد، بخش‌بندی نشده، با جدول‌هایی مثلث (3×3 خانه)، و چند سربند «فصل» بی شماره، سربند «اعمال شمسی و قمری»، «صفت اکسیر اعظم حقیقی»، جنگ کیمیایی را ماند، در آن از شیخ احمد احسایی (1166-1242ق) بارها نقل کرده و سروده‌هایی با تلخص «عبدالله» و «عبدالله درویش» دارد، که در بخش نثری از او به «شیخ عبدالله مبارک» نام می‌برد؛ خط: نستعلیق شکسته خوش، بی‌کا، تا: قرن 13؛ 168ص (61-228) [عکسی ف: 1-331]