کمالیه

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3339 آغاز: حمد و سپاس بی قیاس که سراینده آن عندلیب خوش الحان دلکش نوای غزل سرای گلستان فكرتی است که طبع مستقیم سخن سنجان دور اندیش را شکفتگی از نازکی گلهای الوان نمایان بی خار عطر آمیز او است ... و باصلاح نکته گیران آگاه مقرون گردد بحق محمد و آل محمد علیه السلام. عشقت بهم بر آورد یاران مهربان را ×× درهم چو مرگ بگسست پیوند جسم و جان را / با محتشم رفیقی طرح رفاقت افکند ×× کی ره بخاطر خود می‌داد این گمان را / بگسست روز عشقت پیوند جسم و جان را ×× عقد محبت از هم پاشید دوستان را / در راه همزبانی آخر ضمیری از رشک ×× برتافتند یاران از مهر هم عنان را / چون دلفریب دیدم آن ماه مهربان را ×× کردم بعشق محکم پیوند جسم و جان را / خوفی دل پر از خون در شور نیست از غم ×× طوفان ز دست بر هم دریای بیکران را؛ انجام: از غزل خوفی: چشم پروین و دلم دوخته مژگان سهی ×× که صف لشکر اسلام شکست از نگهی / طلعتش را نتوان گفت که ماهی است تمام ×× هیچ عاقل نکند نسبت مهری بمهی خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11 و 12؛ افتادگی: انجام؛ مجدول، با دو سرلوح زیبا و زرین؛ جلد: تیماج، 62گ، 15 سطر (6×12)، اندازه: 11×19سم [ف: 11-2326]