فرهنگ فارسی به فارسی

10. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4736/1 آغاز: بسمله. و به نستعین الحمدلله الواحد القديم ... اما بعد بباید دانست که این زبان را بپارسی دری و فهلوی خوانند؛ انجام: شیر گیریم مست. وله: ز مستی گر تو با شیران دلیری ×× که نامش مستی آمد شیر گیری. تمام شد بعون الله و حسن توفیقه. به روش تهجی در حروف نخستین و نزدیک 600 لغت دارد و بابی در استعارات. فهرست نام‌های شاعرانی گمنام که شعر آنها در این فرهنگ گواه آمده است: ابوطاهر و ابوالمثل، ابوالمعانی، ابومنصور، ابویوسف هروی، ابوشعیب، احمد غزالی، اغام، اغاجی، او رمردی، امینی، بدرالدین فراهی بدرالدین قوامی، بدر فراهنده، بهاءالدین کریمی، جمال عزیزی، حمیدالدین، خالد ولید، خوارزمی، خفاف، رفیعی، روح الکلام، رشید اعور، رشید الدین، شهاب الدین، شمس خلد، شمس الدین، صدر بعیر، ظهیر الدین برسیوی، علی ملک، فخر زرکوب، فخرالدین غدیری، فرید سجزی، فخر گرگانی، کریم سپاهانی، کریم الدین، لبیدی؛ بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج، 23ص (1-23)، سطور چلیپا (9×23)، اندازه: 13×26سم [ف: 14 - 3692]