فالنامه

47. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3159 آغاز: بسمله. بدانکه کیفیت ظاهر ساختن ضمیر آنستکه هر گاه سائلی مطلب خود را در دل قصد کند باید پرسید از او که آنچه در دل قصد کرد در کدام دایره باشد از این هشت دایره که در صفحه اول است؛ انجام: و رجوع می‌کند با سلامتی و انجام مطلب. پیشگویی رمالان است و نام آنها در این رساله آمده است و بسیار رساله شگفت‌انگیزی است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13 و 14؛ تملک: شیخ رضا در مدرسه طالبیه؛ پس از دو صفحه به نثر چهارده دایره است و سپس هشت جدول و بیست دایره، آن‌گاه شعرهایی است به فارسی در نیمه نخستین هر صفحه‌ای به نام شاعری هر یک در ده بیت و در نیمه دوم صفحه پیشگویی‌هایی است به نام یکی از رمالان بدین‌گونه: طائی، عبوی صمه، نصیر موصلی، ابن بنهان، زهیر، حطیئه، بشار، ابن برده، کویس، اعشی، اخطل ذی الرمه، نابغه، طرماح، خنساء، صخر، ابن کلثوم، بوذویب، ابن حمدان، جریری، مجنون لیلی، معمر، ابن غیلان، معد، امرء القیس، طرفة العبد، لبید، ابن طفیل، جریر، کثیر عزه، عماره، عروه، فرزدق، جردل، نصیب، حسان، جمیل، بحتری، ابونواس. این است نام شاعرانی که شعر آنها به فارسی آمده و شعرها هم بسیار سست است و پیداست که ساخته رمالان است. چنین است نام رمالانی که احکام آنها در ده بند به نثر در نیمه دوم هر صفحه در دنبال شعرها آمده است: نورالدین، تاج الدین، بهاء الدین، شمس الدین، صلاح الدین، قوام الدین، شجاع الدین، اسد الدین، هزبر الدین، قطب الدین، عضد الدین، علم الدین، همام الدین، شهاب الدین، معز الدین، غوث الدین، سراج الدین، غیاث الدین، جمال الدین، کمال الدین، عز الدین، سیف الدین، فخر الدین، عماد الدین، بدرالدین، تقی الدین، حسام الدین، نجاح الدین، نجیب الدین، نجم الدین، زین الدین، عون الدین، علاء الدین، سعد الدین، مغیث الدین، نفیس الدین، رضی الدین، زکی الدین، عمود الدین؛ جلد: تیماج، 33گ، 21 سطر (10/5×17)، اندازه: 12×20سم [ف: 11 - 2125]