شرح شعر «اتل توته تتل»

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4291/4 آغاز: بسمله. اتتل تو [ته] تتل، پنجه شیر مال و شکر، هفتاد میخ آهنی، ژلژل پای احمدک، احمدک جان پدر، تیشه بردار و تبر، برو بجنگ شانه سر، شانه غوغا کند، پوست بکونت واکند، بر بحوض توتیا، خود را بشوی زود بیا، در بعضی حکایات غریبه و عبارات عجیبه از فواید بعضی افاضل متاخرین صاحب صافی وافی مولانا محمد محسن کاشی و هذا عبارته: بر ضمیر ارباب دانش و اصحاب بینش مخفی نماناد که هیچ لفظی نیست که او را حقیقت در معنی نباشد ... از آن جمله اسماء الفاظ «اتتل تو [ته] تتل» است ... گویند شخصی بود محمد نام و پسری داشت احمد نام و آن پسر را نصیحت می‌نمود بزبان کودکان با وی حرف می‌زد ... بنابراین امر بفرزند خود گفتی «اتتل تو ته تتل» بدانکه همزه حرف نداایست و «تتل» منادی است یعنی: این؟ فرزند آنچه می‌گویم ترا یاد بگیر بدان عمل نمایی و می‌تواند بود که «اتتل» متکلم وحده باشد باشد یعنی تلاوت می‌کنم من از برای تو چیزی را که چون بخوانی و بدان ترا اصول خمسه ذیل حاصل شود؛ انجام: در حالتی که راضی و خشنود شوی و الله یعلم بالصواب (تمت) خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج تریاکی، 9گ (223-231)، 16سطر(5×14)،اندازه: 10×19سم [ف: 13- 3260]