یوسف و زلیخا

● یوسف و زلیخا / شعر / فارسی yūsof va zolayxā ؟ فردوسی، ابوالقاسم، 329 - 416 ؟ قمری ferdowsī, ab-ol-qāsem (942 - 1026) این منظومه از فردوسی دانسته شده ولی در فردوسی نامه مهر (ص 187-192 چاپ تهران) گفتاری است از اته خاورشناس آلمانی، همچنین عبدالعظیم قریب و محمد علی تربیت در مجله آموزش و پرورش و ایندو ایرانیکا جلد 7 و 8 و مجتبی مینویی در روزگار نو گفتارهایی دارند و روشن شده است که از او نیست(بنا بر تحقیق در زمان طغان شاه و به وسیله شاعری شمس تخلص سروده شده است). آغاز: به نام خداوند هر دوسرای××که جاوید ماند همیشه بجای/ یکی فرد وجبار وحی وصمد××نه شبه ونه همتا نه جفت و ولد چاپ: مشار فارسی، ج5، ص5609؛ ایران، تهران، 1317ق، با تصحیح و مقابله و مقدمه حاج شیخ محمد حسین تاجر کاشانی متخلص به حکیم کامرانی، سنگی، خشتی، 1+167ص؛ هند، بمبئی، 1349ق، سنگی، وزیری کوچک، 347ص [نسخه‌های منزوی 3342/4؛ الذریعه 25: 298؛ مکتبة امیرالمؤمنین 698/2]