اصطلاحات صوفیان

● اصطلاحات صوفیان / عرفان و تصوف / فارسی estelāhāt-e sūfīyān نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟-834 قمری ne‘mat-ol-lāh-e valī, ne‘mat-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (1330-1431) اصطلاحاتی است که عارفان بیشتر در خداشناسی و توحید به کار می‌برند، به نقل از «شیخ الاسلام مولانا کمال الملة و الدین». در پایان، رساله از نعمت الله خوانده شده و در نسخه‌ها از آن شاه نعمة الله وی دانسته شده است، ولی غیر از رساله قبل است. آغاز: الحمد لله المفضل المنعم. بعض اصطلاحات کردم بیان و روشن ×× بشنو معانی آن ای نور دیده من. هر اسمی از اسماء الهی او را صورتی است در علم که ماهیت و عین ثابته خوانند و صورتی دارد در خارج که مظاهر موجودات عینیه گویند و اسم رب مظهر خود است و مظهر مربوب. بیت: آن یکی طالب این یکی مطلوب ×× آن محب است و این دگر محبوب. انجام: الفقیر یحتاج الی الله. اگر انسان شوی دانی که انسان ×× چرا انسان همی‌خوانند انسان. بیت: در عدم احتیاج باشد نه ×× ... بتاج باشد نه. الحق الوجود الذی لا یأتیه الباطل الذی هو العدم. بیت: اصطلاحاتی است نیکو یاد دار ×× یادگار نعمة الله یاد آر.