معارف الایمان

● معارف الایمان / کلام و اعتقادات / فارسی ma‘āref-ol īmān موسوی، محمد، ق13 قمری mūsavī, mohammad(- 19c) اهدا به: محمد ولی میرزا فرزند فتحعلیشاه قاجار رساله‌ای فلسفی درباره مبدأ و معاد و نام‌ها و صفات الهی و جبر و اختیار و ربط حادث به قدیم و مانند این مسائل، و مشتمل بر یک «مقدمه» و هفت «فصل»: مقدمه: در شرف و مأخذ علم الهی؛ فصل 1. مبحث وجود و متعلقات آن؛ 2. مبحث جعل و متعلقات آن؛ 3. اثبات واجب و توحید باری؛ 4. مباحث اسما و صفات؛ 5. مباحث قضا و قدر؛ 6. مباحث حدوث عالم؛ 7. مباحث معاد. آغاز: بسمله. با ازلی الظهور یا ابدی الخفاء ×× نورک فوق النظر حسنک فوق الثناء / نور تو بینش گذار حسن تو دانش گسل ×× فکر تو اندیشه گاه کنه تو حیرت فزا / دانش وبینش همه کرده رها در رهت ×× چشم ارسطو نظر عقل فلاطون ذکا / نکته توحید تو آنچه پسند آمده است ×× عقل نگیرد فرو کشف نیابد فرا / فرقه اشراقیان در غمت آشفته سر ×× زمره مشائیان در رهت افگار پا / علم تو آنجا که شد پرده نشین بطون ×× نیست مطالب درست نیست دلایل رسا ... حمد بی حد و ثنای بی عد مبدعی را سزاست که به مودای «کنت کنز امخفیا فاحببت ان اعرف» آیینه خانه جهان امکان را به صیقل تجلی از ظلمت عدم پرداخت آیات انوار علا و آثار اسماء حسنی را در مزایای غیبی و مظاهر کونی عکس پذیر و جلوه گر ساخت ... و بعد غرقه بحر ناکامی و محیط دایره بی‌سرانجامی سید محمد الموسوی عامله الله بلطفه الخفی وجود بی بود و نابود خود را جلوه گر می‌سازد که بر کار آگهان مصلحت کیش و دور نگاهان عاقبت اندیش متحقق و متیقن است که غرض و مقصود از اظهار عالم ظهور و شهود و نمود بی‌معرفت و شناخت حضرت واجب الوجود است جل شانه و عظم انجام: امیدم که ارباب دانش کنند×× به اغماض در غفلت من نگاه.