قصیده قلمیه

● قصیده قلمیه = قصیده بنده درگاه / ادبیات / فارسی qaṣīda-ye qalamīyye = qaṣīda-ye bande-ye dargāh مشتاقی نائینی، علی بن محمد، 1246 - 1328 قمری moštāqī nā’īnī, ‘alī ebn-e mohammad (1831 - 1910) تاریخ تألیف: 1303ق قصیده‌ای ادبی در 50 بیت است و آن حکایتی تمثیلی در قالب گفتگویی زیبا از زبان قلم است که شاعر در آن از باغی (باغ جوانی) که اکنون خراب شده با افسوس سخن به میان می‌آورد: «تو گفتی از وی عشرت نمی شود منفک ×× چنان که با وی فترت نمی شود منضم / بیا بگویم کامروز حال او چونست ×× چنان سرای که سی سال پیش دیدستم / بسوخت حاصل پنجاه ساله زحمت من ×× بیک کرشمه و یا خود ... فروختم / مرا که خامه بچندین زبان سخن میگفت ×× دو لب نهاده بهم همچو مردم ابکم / زبان خامه چو این داستان بنامه رساند ×× بخواند نامه بمشتاقی این سخن در دم / به دلنوازی آن دو، دو گفت از سر شوق ×× کزین سپس نه غم آید فرازمان، نه الم».