شرفنامه منیری

● شرفنامه منیری = فرهنگ ابراهیمی = فرهنگ فاروقی / لغت / فارسی šaraf-nāme-ye monīrī = farhang-e ebrāhīmī = farhang-e fārūqī قوامی فاروقی، ابراهیم، ق9قمری qavāmī fārūqī, ebrāhīm (- 15c) اهداء به: شیخ شرف الدین احمد بن یحیی منیری (662-782ق) تاریخ تألیف: گویا 879ق از شیخ ابراهیم قوام فاروقی منیری بهاری مرید شیخ شرف الدین احمد بن یحیی منیری، مؤلف معدن المعانی (بادلیان 1263) و مکاتیب (دانشگاه 2617؛ مجلس 424/8؛ بورکوی ص 114 ش 163) که به نام او در روزگار ابوالمظفر رکن الدین باربک شاه بن ناصرالدین محمود شاه فرمانروای بنگاله (864-879) گویا در 879 ساخته است. فاروقی خود از صوفیان است و مرید مخدوم جهانیان و در لکهنو به خاک سپرده شده است. کتاب نزدیک به 16800 بیت است و پس از خطبه منظوم در توحید و نعت و ستایش منیری مقدمه‌ای است روان به نثر در معانی حروف مفرد و مرکب فارسی و ترکی با شواهد، پس از آن معانی عربی و فارسی به فارسی، پس از آن لغات ترکی به فارسی به ترتیب تهجی. حرف‌های آغاز کلمات که باب است هر یک چند فصل به ترتیب تهجی حرف‌های آخر کلمات و پیش از هر باب قصیده‌ای است مربوط به آن. میرزا ابراهیم اصفهانی فرهنگ خویش را از روی آن ساخته است. حاجی خلیفه از «دیباج الاسماء للشیخ الامام موسی الادیب الفاروقی» یاد می‌کند که جز این خواهد بود. به گفته ایرج افشار فرهنگی به نام «دیباج الاسماء» نزد آقای احمد سهیلی هست. کشف الظنون این کتاب را به اشتباه به منیری نسبت می‌دهد، حال آنکه کتاب به نام منیری تألیف شده است. آغاز: بسمله: بنام خداوند گیتی بهست×× سرآغاز هر نامه را که ... خداوند انس و خداوند جان ×× خداوند جسم و خداوند جان [دنا 1179/6-1180 (19 نسخه)؛ کشف الظنون 2: 1045؛ نسخه‌های منزوی 3: 1997؛ پیشگفتار برهان قاطع: 73؛ الذریعه 9/801]