دیوان صبوری تبریزی

● دیوان صبوری تبریزی / شعر / فارسی d.-e sabūrī-ye tabrīzī صبوری تبریزی، محمد حسین، ق 10 قمری sabūrī tabrīzī, mohammad hoseyn (- 16c) از محمد حسین صبوری صراف نقاش تبریزی پسر قرابیک زرگر (الذریعه 597: 9؛ دانشمندان آذربایجان 227) که در خوش‌نویسی و هم در نقاشی و هم در تذهیب سرآمد بوده است. او درباره خود می‌گوید: «شها به مدح تو گفتم قصیده‌ای که ظهیر ×× اگر شنیدی کردی ز شعر استغفار / مرا خدای تعالی به یمن مدح تو داد ×× فصاحت و نظر و خط و فهم و نطق و وقار / مرا ز دست هنرهای خویشتن فریاد ×× که هر یکی به دگر گونه دادم آزار / کمینه پایه من شاعریست و صرافی ×× گهرفروش چو من نیست کس درین بازار / صبوری از ادب آخر تو میرسی جایی ×× که جمله نام تو گویند در عراق و عرب / روم به هند که دلگیرم از ولایت خویش ×× اگر چه در همه کشور سپهر یگرنگ است / تو شعر خویش صبوری به ملک هند فرست ×× که این متاع تو باب گهرفروشان است / به زیر سایه زلف از صبوری صراف ×× مپوش رخ که نظر پیشه‌ای هنرمند است / امروز در سخن منم آن پیر متقی ×× اینک گواه دعوی من طبع ناطقی / اکنون صبور یا بسخن دور دور تست ×× فلک فلک به قلزم طبع تو زورقی». [دنا 249/5؛ الذریعة 597/9]