ده نامه

● ده نامه = محبت نامه / شعر / فارسی dah nāme = mohabbat-nāme ابن نصوح شیرازی، - 793 قمری ebn-o nasūh-e šīrāzī (- 1391) در آن از نظام الملک ثانی و جمال الحق و الدنیا و الدین ستایش کرده است. نسخه حدود 130 بیت دارد. گرچه برخی فهرست‌نگاران، ده‌نامه و محبت‌نامه را یکی دانسته‌اند ولی فهرست کتابخانه ملک (59/6) ده‌نامه را غیر از محبت‌نامه می‌داند. نام او به درستی روشن نیست. فضل الله، کمال الدین یا محمود [دبا]، در روزگار سلطان ابوسعید فرزند خدابنده (736ق/6-1335م) به نام وزیرش خواجه غیاث الدین محمد بن خواجه رشید الدین فضل الله وزیر همدانی. در آن آمده: «محبت نامه بنیاد کردم ×× دل اهل محبت شاد کردم». در وصف حالات عاشق و معشوق و عشق است، که از راه واسطه‌هایی مانند باد، نسیم صبحگاهی، شانه، آینه و جز آنها میان دو دلباخته به گونه «نامه» رد و بدل می‌شود. در پایان آن آمده: «شب عشاق را شمع صبوح است ×× «محبت نامه» ی ابن نصوح است». آغاز: بنام آنکه نامش حرز جانهاست ×× ثنایش روز و شب ورد زبانهاست / کلیمی گشته هر نطق از کلامش ×× محبت نامه ها نامی ز نامش ... ز کلکم هر دو را گوهر عیان شد × سفینه مجمع البحرین از آن شد انجام: که بر ابن نصوح دلشکسته× × برحمت باز کن درهای بسته / چو کردی فتح کارش بر سعادت ×× هم آخر ختم گردان بر شهادت [الذریعة 34/9؛ آتشکده آذر 263؛ فرهنگ سخنوران 14؛ منزوی 2173؛ دنا 1260/4 (5 نسخه)]