پیر و جوان

● پیر و جوان = بهار و خزان = بهاریه / شعر / فارسی pīr va javān = bahār va xazān = bahārīye نصیر اصفهانی، محمد بن عبدالله، -1191 قمری nasīr-e esfahānī, mohammad ebn-e ‘abd-ol-lāh (- 1777) یکی از مثنویات مشهور میرزا نصیر در 202 بیت است که آن را «بهار و خزان» نیز گفته‌اند. از وصف بهار آغاز می‌شود. ظاهراً دوبار تحریر شده است. آغاز: شبی با نوجوانی گفت پیری ×× کهن دردی کشی صافی ضمیری / چو خم صاحبدلی روشن روانی ×× درین دیر کهن پیر مغانی انجام: اگر دست علی دست خدا نیست ×× چرا دست دگر مشکل گشا نیست / به حق جویان حق را رهنما اوست ×× ز کار اهل دل مشکل گشا اوست چاپ: بمبئی، سنگی، 1318، رقعی، 15ص؛ تهران، سنگی، 1338، جیبی، 34ص؛ ایران، سنگی، 1325، جیبی، 27ص(صص8-34)؛ به کوشش مهدی ولائی، نامه آستان قدس، ج 2 ش 2: 59-62. [دنا 649/2 (62 نسخه)؛ نسخه‌های منزوی 2700/4؛ مشترک پاکستان 1139/8؛ مشار 239/1؛ فرهنگ سخنوران 355؛ الذریعة 158/3 و 1197/9 و 132/19؛ فهرستواره منزوی 497/10و497-500]