اثبات الواجب

● اثبات الواجب / کلام و اعتقادات / عربی itbāt-ul wājib نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، 597 - 672 قمری naṣīr-od-dīn-e ṭūsī, mohammad ebn-e mohammad (1201 - 1274) در این گفتار کوتاه که گویا از نگارش‌های کلامی خواجه طوسی گرفته شده است وی بی‌آن‌که نیازی به ابطال دور و تسلسل باشد خدا را ثابت نموده است. این رساله در فهرست دانشگاه (3: 116) و فهرست مجلس شورا (9: 456) از شیخ طوسی و در فهرست مجلس شورا (32: 68) از نصیرالدین کاشی دانسته شده است. قرینه دانشگاه عبارت مبهم «(ذکره) شیخ (؟) الطوسی ...» است که معلوم نشد تردید از کیست: فهرست‌نگار یا کاتب. در نسخه مجلس (ش 1830/2) عبارت «للمحقق الطوسی» در آغاز موجود است و صراحت به مؤلف بودن محقق طوسی دارد. بعید است که این همان رساله «اثبات الواجب» نصیرالدین کاشی باشد. ولی به هر روی، مسلم آن است که رساله مستقل نیست و برگرفته از آثار کلامی آنهاست ولی به نظر می‌رسد برگرفته از آثار خواجه نصیر باشد نه شیخ طوسی. آغاز کتاب: برهان شریف فی اثبات الواجب تعالی غیر متوقف على ابطال الدور ... للمحقق الطوسی و بیانه موقوف على تقریر مقدمتین احدیهما تصوریة و الاخرى تصدیقیة ... انجام کتاب: واجباً و اجاب عنه بان الخلاف انما هو فی المباشر القریب و هو العبد ضرورة و ليس بتام في التأثیر فسقط النقصان كما لا يخفى على من له ادنى مسكة فتأمل.