اتحاد العاقل و المعقول

● اتحاد العاقل و المعقول / فلسفه / عربی ittiḥād-ul ‘āqil-i wa-l ma‘qūl صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم، 979 - 1050 قمری sadr-od-dīn-e šīrāzī, mohammad ebn-e ebrāhīm (1572 - 1641) رساله‌ای مختصر که در آن مؤلف خلاصه‌ای از آنچه در این باب در کتاب «الاسفار الاربعة» آورده است یاد می‌کند. از دو مقاله تشکیل شده است و هر کدام از چندین فصل: مقاله 1. در اتحاد عاقل و معقول با در نظر داشتن گفته‌های ابن سینا در کتاب شفاء؛ مقاله 2. در آن‌که عقل بسیط تمام معقولات است و این که نفس هنگامی که به اشیاء تعلق می‌گیرد با عقل فعال متحد می‌شود. آغاز کتاب: بسمله. الحمد لواهب العلم و الحکمة و الصلاة علی واسطة الجود و الرحمة و آله الائمة خزنة اسرار الشریعة و الدین و حفظة انوار العلم و الیقین ... فهذه آیة عظیمة من آیات کلمة الله و عنایته و درة یتیمة من جواهر بحر وجوده و رحمته من تحقیق مسئلة الاتحاد بین العاقل و المعقولات ... انجام کتاب: لکنه عند ممن ارتاضت نفسه بالفلسفة یترجح علی کثیر من البراهین چاپ: در تهران به چاپ رسیده است [الذریعة 81/1؛ فهرست کتابهای چاپی عربی 14؛ طبقات اعلام الشیعة، قرن 12هـ ص 584؛ ریحانه 417/3-420 ]