الانوار

رساله مختصری است در اعتقادات که مؤلف برای عامه مردم نوشته است. دارای یک مقدمه نسبتاً مفصل و پس از آن در پنج «نور»، اعتقادات را بر مبنای مذهب شیعه بیان نموده: نور 1. اثبات ذاته تعالی؛ 2. اثبات صفات الثبوتیة و نفی صفات السلبیة؛ 3. اثبات النبوة و الرسالة؛ 4. الامامة؛ 5. المعاد. مؤلف اعتقادی به علم فلسفه و کلام ندارد و می‌گوید که بعد از مدت مدیدی تحصیل علم کلام گرفتار وسواس در عقاید شده و به سختی از آن نجات یافته است. او هم چنین از مناظره خود با یکی از عالمان اهل سنت در 17 ذیحجه 1290 در جده یاد می‌کند و همچنین از پدرش که شاهد ساطع شدن نور به مدت یک شبانه روز از مرقد امام رضا بوده و استادش که شاهد ظهور نور در مقام قائم بوده یاد می‌کند ولی نام آن‌ها را ذکر نمی‌کند. مؤلف در این کتاب از فاضل قمی، شهید ثالث، علامه مجلسی، شیخ، ذخیرة المعاد فاضل بسطامی و رساله عملیه حجة الاسلام مطالبی را نقل کرده است.