امرأة ادعت خلوها عن المانع و ارادت النکاح

● امرأة ادعت خلوها عن المانع و ارادت النکاح / فقه / عربی imra’at-un idda‘at xuluww-a-hā ‘an-il māni‘ wa arādat-in nikāḥ میرزای قمی، ابوالقاسم بن محمد حسن، 1151-1231 قمری mīrzā-ye qomī, ab-ol-qāsem ebn-e mohammad hasan (1739-1816) تاریخ تألیف: 6 جمادی الاول 1194ق رساله‌ای است در دو «مقام»: 1. اگر زن مجهول الحالی خویشتن را برای ازدواج عرضه کند بی هیچ اشکالی ازدواج با او صحیح و جایز است. برای اثبات مطلب به اجماع فقها و اطلاق آیات و روایات استدلال کرده است؛ 2- اگر ازدواج سابق زن با اقرار خود او یا با دلایل دیگر معلوم گردد و اکنون مدعی سری و به سر آمدن علقه زوجیت باشد گفتارش پذیرفته و ازدواج با او بلامانع است. (غلامی مقدم) آغاز: بسمله. الحمدلله الذی سهل لنا الملة الحنیفة البیضاء ... اما بعد فقد امرنی من یجب علی اطاعته ... فی حکم امرأة ادعت خلوها عن المانع و ارادت التزویج و النکاح انجام: اذا فان اصبت فمن الله و ان اخطأت فمن نفسی ... و اهل بیته الطاهرین الهادین الی سبیل الرشاد. [الذریعة 184/11]