الفیه موسی

● الفیه موسی = نحو موسی / نحو، شعر / عربی alfīye-ye mūsā = nahv-e mūsā موسی ولد بن محمود mūsā valad ebn-e mahmūd پس از ذکر چهارده فصل در مقدمه راجع به بیان اوصاف رب الارباب، عدم معرفة الباری کنهاً و حقیقتاً، بیان معرفة الباری فی الجمله، بیان امتناع معرفته کما هی هی، بیان علة خلق العالم، بیان اوصاف الرسول، بیان وصف فاضل نجیب میرزا تقی التقی، بیان طول عمره، بیان مساکن آبائه، بیان اوصاف میرزا محمد کاظم، بیان اوصاف میرزا کوچک و میرزا ابوالقاسم، بیان حمد و شکر خدا و ذکر اسم منظومه، بیان علت انشاء منظوم به نام میرزا محمد علی) مطالب و مقاصد نحوی را در 335 فصل و باب ذکر می‌کند، که گاهی ابواب اصل و فصول فرع است و گاهی بالعکس. ناظم در مقدمه و خاتمه منظومه خود را «نحو موسی» و «حوریه» می‌نامد و آن را به‌نام میرزامحمد علی بن میرزا علی نقی بن حاج محمد سروده است و منظومه‌ای است بر وزن الفیه ابن مالک و آثار تقلید به‌خوبی هویداست.