الزام النواصب بامامة علی بن ابی طالب

● الزام النواصب بامامة علی بن ابی طالب / کلام و اعتقادات / عربی ilzām-un nawāṣib bi-imāmat-i ‘alī ibn-i abī-ṭālib ؟ صیمری، مفلح بن حسن، -900؟ قمری saymarī, mofleh ebn-e ḥasan (- 1495) کتابی است در اثبات اصل امامت و دفاع از تشیع. نام مؤلف در رساله نیامده است، اما مؤلف آن در چندین جا خود را یکی از «اهل کتاب» معرفی کرده است که به دین اسلام درآمده و دیده است که در میان آنها اختلاف سختی است و خواسته است آنچه که راست است بیابد و سرانجام دریافته است که شیعیان درست می‌گویند و از روی خبرهای سنی پیشوایی حضرت علی (ع) را آن چنان که شیعیان می‌گویند روشن ساخته است. این کتاب در یک مقدمه و چند باب و چند فصل است. عناوین باب‌های آن چنین است: اختلاف المذاهب بعد رسول الله فی الامامة، در هفت فصل؛ بعض ما أورده العامة من الآیات و الأخبار الدالة علی أمامة امیرالمؤمنین و فضله، در دو فصل؛ مثالب الصحابة من کلام العامة، در هشت فصل. از جمله وقایع تاریخی که در این کتاب بدان اشاره شده است جنگ‌هایی است که میان پادشاه دمشق الملک الافضل علی پسر صلاح الدین یوسف الملک الناصر ایوبی (دمشق 582-592 و 622) و برادرش عثمان الملک العزیز (مصر 589 و 595) و عمش سیف الدین ابوبکر الملک العادل (الجزیره 589 و دمشق و مصر 592 و 615) درگرفت و علی به ناصر عباسی (575-622ق) شکایت کرده بود. وی از صاحب المصابیح حسین بن مسعود البغوی الفراء (-516ق) در کتاب المصابیح و تفسیر او و از فخر رازی (544-606ق) و از اخطب خوارزم (484-568ق) و از ابن عبد ربه و از «الرجل الکتابی» نقل قول کرده است. در بین اهل فن در مورد این که مؤلف آن کیست اختلاف است. شیخ حر عاملی آن را از جمله کتاب مجهول المؤلف می‌داند، اما آنها که برای این کتاب مؤلفی ذکر کرده‌اند، کتاب را به افراد زیر نسبت داده‌اند: 1. سید علی بن طاوس (-664ق)، 2. شیخ ابراهیم بن سلیمان قطیفی (-944ق)، 3. شیخ مفلح صیمری (از جمله شیخ سلیمان بن عبدالله ماحوزی (-1121ق) در رساله‌ای که در آن ترجمه بعضی از علمای بحرین آمده، سید شرف الدین در النص و الاجتهاد، سید محمد امین در اعیان الشیعة)، 4. حسین بن مفلح صیمری (پسر شیخ مفلح صیمری)، 5. سید حیدر آملی. اما از این بین نسبت به مفلح بن حسن صیمری درست‌تر می‌نماید و ما در اینجا همه نسخه‌ها را به وی نسبت داده‌ایم، هرچند در اکثر فهرست‌ها بدون ذکر نام مؤلف آورده شده است. آغاز: بسمله. الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین [و الحمد لله الواصل الحمد بالنعم و النعم بالشکر، نحمده علی آلائه ...] و بعد فانه یجب علی کل عاقل ان ینظر لنفسه قبل حلول رمسه ... و اعلم انی رجل من اهل الکتاب سألت الله الهدایة الی الصواب، فهدانی الله الی دین الاسلام ـ الذی اوجبه علی جمیع الانام ـ دین محمد المصطفی علیه الصلاة و السلام فلما صرت منهم و فیهم، و صار لی ما لهم و علی ما علیهم، جالست علماءهم، و صاحبت فضلاءهم، فرأیت بینهم اختلافاً کثیراً و تفسیقاً و تکفیراً ... فاجتهدت فی تفسیر الفرقة الناجیة التی عناها النبی ... فلما جعلت اعتمادی علی ما اورده الشیعة ... و لابد من ایراد رسالة وجیزة من طرق الاختصام ... و سمیت هذه الرسالة «الزام النواصب بامامة علی بن ابی طالب» و هی مشتملة علی مقدمة و ابواب و فصول انجام: والذی رواه الستة من کلام الشیخین و عائشة عند الاختصار فیه کفایة و عبرة لاولی الابصار. فعلمت ان الحق مع علی یدور حیث ما دار کما اخبر النبی المختار و ویل للذین کفروا من النار و صلی الله علی محمد و آله الاطهار و الحمدلله رب العالمین بالخیر و الصواب چاپ: با تحقیق عبدالرضا النجفی، قم، مولود کعبه، 1420ق [الذریعة 289/2؛ طبقات أعلام الشیعة، قرن 9 هـ ص 137؛ ریاض العلماء 2: 179 و 6: 43]