ومض البرق الموهن

● ومض البرق الموهن = لوامع البرق / عرفان و تصوف / عربی wamḍ-ul barq-il mūhin = lawāmi‘ barq جیلانی، عبدالکریم بن ابراهیم، 767 - 832 قمری jīlānī, ‘abd-ol-karīm ebn-e ebrāhīm (1366 - 1429) حالات قلب را طی شرح حدیث «ما وسعنى ارضی و لا سمائی و وسعنى قلب عبدی المؤمن» گزارش می‌دهد با شواهد از گفتارهای نثری و شعری بزرگان عرفان و تصوف. نام کتاب چنان‌که ذکر شد روی برگ اول رساله آمده، ولی بغدادی در هدية العارفین (610/1) کتاب را به نام «لوامع البرق الموهن» می‌خواند و آن را جزء نهم از کتاب «الناموس الاعظم» می‌داند. این کتاب دارای هشت «باب» است: 1. ذکر مجلی مخاطبات الانس فی حضائر القدس من القلب؛ 2. ذکر مجلی محاضرات الاسماء مع العبد فی المقام الاسنی من القلب؛ 3. ذکر مجلی صور التجلیات المنزهة عن الهیّات الحسیات من القلب؛ 4. ذکر مجلی ظهور المعانی و بطون الصور و المعانی من القلب؛ 5. ذکر مجلی الارادة الباهرة بظهور حکم القدرة القاهرة من القلب؛ 6. ذکر مجلی العلیم بحال المحدث و سان القدیم من القلب؛ 7. ذکر مجلی الوجود الساری و تعیین البدیع الباری من القلب؛ 8 ذکر مجلی الکمال المطلق لوجوب الحق من القلب. (سید احمد اشکوری) آغاز: الحمدلله مظهر أسمائه و صفاته اکمل مظهر خلقه من نور ذاته فجعله قلب الوجود و خلاصة کل موجود. انجام: فقد قال (ص) من عرف نفسه فقد عرف ربه فلنکتفی بهذه المقاله و نجعلها آخر الرساله. [کشف الظنون: 1922]