وصية علی لابنه الحسن

● وصية علی لابنه الحسن / حدیث / عربی waṣiyyat-u ‘alī li-ibn-i-h-il ḥasan منسوب به علی بن ابی طالب (ع)، امام اول، - 40 قمری ‘alī ebn-e abī tāleb, emām-e avval( - 661) نامه‌ای است از امام علی علیه السلام به فرزندش، در مواعظ و نصایح، به روایت اصبغ بن نباته. حضرت این نامه را خطاب به محمد بن حنفیه در بازگشت از صفین، در منطقه حاضرین نگاشته است. علامه تهرانی در الذریعه می‌نویسد: سید بن طاووس در «کشف المحجة» به نقل از «رسائل الائمة» کلینی این نامه را آورده است. ولی در منابع دیگر، همچون نهج البلاغه و تحف العقول، این نامه خطاب به امام حسن علیه السلام دانسته شده است و فیض کاشانی در الوافی وصیت امام علی علیه السلام به محمد بن حنفیه را نقل می‌کند که غیر از نامه مورد بحث است.(حافظیان) آغاز: بسمله ... و من الوالد الفانى المقر للزمان المدبر فی العمر المستسلم للدهر ... [الذریعه: 105/25؛ مصباح البلاغه، میر جهانی: 3/2 و 109-197؛ معجم الآثار المخطوطة حول الامام علی بن ابی طالب؛ 357؛ المعجم المفهرس لألفاظ نهج البلاغه، دشتی: 90]