وصية افلاطون في تأديب الاحداث

● وصية افلاطون في تأديب الاحداث / اخلاق / عربی waṣīyat-u aflāṭūn fī ta’dīb-il aḥdāṯ افلاطون، 427؟ - 347 ؟ قبل میلاد aflātūn (-427 - -347) وصیت‌نامه‌ای است از افلاطون که حاوی نکته‌های مهم اخلاقی است و بسیاری از این توصیه‌ها در روایات اسلامی نیز آمده است. اصل این وصیت‌ها به یونانی است و بعدها به عربی ترجمه شده است. (سید محمود مرعشی) آغاز: قال افلاطون: لست أخاطب الطبقة العالية في الفلسفة و لا البلاغة و لا الطبقة الدون منها لكن اتوخى الطبقة الوسطى بين الطبقتين، فأقول ما اقوله انه يجب ان اذكر نفسی انجام: فاما المتقلد لتدبير الاحداث فيجب ان يكون كالمرآة المضيئة لانه القائم بالرئاسة فمن قصر فی هذه الوصايا فليكن مبعدا منحى من هذا التعليم. چاپ: مشار فارسی، ج5، ص5221؛ دارالسلطنه تبریز، سنگی، 1318ق، وزیری، 7ص (336-342)؛ 1327ق، خشتی، 11ص، (140-150)، در هامش شرح نهج البلاغة قاضی تبریزی؛ نیز در مقالات فلسفية لمشاهير المسلمين و النصارى، به کوشش رویس شیخون و دیگران (دار العرب) [مخطوطات الأدب في المتحف العراق «بغداد» 653]