اعتقاد الحكماء

● اعتقاد الحكماء / فلسفه / عربی i‘tiqād-ul-ḥukamā’ سهروردی، یحیی بن حبش، 549؟-587 ؟ قمری sohravardī, yaḥyā ebn-e hebaš (1155-1192) مؤلف در این رساله در مقام رد اتهامی است که به عرفا و صوفیه نسبت می‌دادند و آنها را دهری و مادی می‌نامیدند و اثبات می‌کند که آنها همه موحد و معتقد به وحدانیت خداوند می‌باشند. آغاز: اما بعد حمدالله تعالی و الصلوة علی نبیه محمد و آله فسبب تحریر هذه الکلمات هو انی لما رأیت انه تطرق السنة الناس الى اهل العلم من الحكماء المتألهة و اشتد التنکیر فی حقهم انجام: فطوبی لمن ادرک نفسه قبل الموت و حصل لنفسه فی الدنيا درجة يلتذ بها فى دار الفناء و يفرج بها فی دار البقاء و اسأل الله التوفيق فانه قدير و بالاجابة جدير المبدع للكل. و الحمد لله و الصلوة على نبينا و سيدنا و آله اجمعين. چاپ: مجموعه مصنفات شیخ اشراق، جلد دوم، تصحیح هانری کربن (تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی: 1380 (چاپ سوم)) [دنا 31/2 (9 نسخه)]