وامق و عذرا

● وامق و عذرا / شعر / فارسی vāmeq va ‘azrā نامی اصفهانی، محمد صادق، - 1204 قمری nāmī esfahānī, mohammad sādeq(- 1790) یکی از پنج مثنوی است که شاعر آنها را به نام «نامه نامی» خواندهاست. این مثنوی‌ها عبارتند از «درج گهر»، «خسرو وشیرین»، «لیلی ومجنون»، «وامق و عذرا» و «یوسف وزلیخا». این مثنوی نزدیک دوهزار بیت می‌باشد.داستان وامق و عذرا از داستان‌های کهن عرب است و این داستان از آن سامان به ایران آمده و در دست شاعران ایرانی به شعر سروده شده است.پس از حمد و مناجات و نعت در سبب تألیف کتاب می‌گوید: «چون بتأیید خدای کار ساز×× بود طبعم نامه نامی طراز / موج میزد هر زمان دریای من ×× بر کران می‌ریخت گوهرهای من / باز بود از شوق دل روز و شبم ×× در سرود نامه نامی لبم / از مدد کاری طبع سحر سنج ×× چونکه پر شد از درو گوهر سه گنج / بهر چارم گنج بزمی ساختم×× خانه از نامحرمان پرداختم / قصه شیرین و خسرو شد کهن×× بازگو از وامق و عذرا سخن / تاکنون اینداستان را کس نگفت×× مثقب خامه دری زایشان نسفت». آغاز: از ز نامت نامه نامی بنام×× وی بنامت افتتاح هر کلام / ای ز عشقت جمله خوبان بی قرار ×× وامق تو همچو عذرا صد هزار انجام: حق ز هر آفت نماید ایمنش ×× رفته باد از خار و خس پیراهنش / نو گل او تا قیامت تازه باد ×× نامش از نامی بلند آوازه باد [نسخه‌های منزوی 3293/4؛ الذریعة 1165/9 و 419/19 و 331]