واردات

● واردات = واردات امیریه / عرفان و تصوف / فارسی vāredāt = vāredāt-e amīrīye همدانی، علی بن محمد، 714 - 786 قمری hamadānī, ‘alī ebn-e mohammad (1315 - 1385) اهدا به: بهرام شاه حاکم بلخ و بدخشان نگارش بلیغی است که واردات قلبی را در باب سلوک و احوال و منازل و مقاصد و آداب سالکان را به انشائی خوب و روان گاهی به‌طور مناجات و گاهی به‌طور تخاطب به تعبیر «ای عزیز» نگاشته است. پایه سلوک را در دو چیز (صدق اقوال و حسن افعال) دانسته و روش سالکان را در دو قسم (رکبان هوا و سالکان منهج رضا) منحصر داشته است. وی در طی گفتار دو جا از خود با عنوان«همدانی» یاد کرده است، یک موضع در بیان حال خود گفته: «خازنان قضا چون سفره عطا باز کردند. لایق هر وادی نواله ازان ساز کردند. خرقانی ازان دردی دید که بقای آن با بقای خدا است. همدانی گنجی یافت که از افهام و عقول مبراست ظهور سطوت جلال جمال صاحب کمال حال شیخ خرقانی شد. بروز لطایف جمال حلال جابر کسر درویش همدانی گشت. عجب حالی گنج سعادت ابدی برین درگاه ریخته و کوردلان عماء غفلت ازین دولت گریخته». (مهدی ولائی) آغاز: بسمله رب اشرح صدری و یسرلی امری و احلل عقدةً من لسانی یفقهوا قولی ای مرهم جراحت هر دل ریشی و ای مونس و راحت هر درویشی ای کرمت دستگیر هر بیچاره و ای رحمتت پای مزد هر آواره انجام: از فیض سحاب کرم مونس و پناه ما گردان در روز نشور روی امید ... قبایح اعمال ما سیاه مگردان یا اکرم المسئولین و رجاء المؤمنین برحمتک یا ارحم الراحمین تمة الرساله چاپ: دهلی، 1332ق، با نام «واردات الغیبیه لطایف القدسیه» [الذریعة 9/25؛ احوال میر سید علی همدانی /131-132؛ نسخه‌های منزوی 1477/2؛ فهرستواره منزوی 1064/8]