اظهار الكمال على اصحاب الحقيقة و الحال

● اظهار الكمال على اصحاب الحقيقة و الحال / عرفان و تصوف / فارسی ezhār-ol-kamāl ‘alā ashāb-el-haqīqat va-l-hāl ملا شمسا، شمس الدین محمد، 1016-1098؟ قمری mollā šamsā, šams-od-dīn mohammad (1608-1687) گفتاری است در اینکه «خیر» هستی است و «شر» نیستی، در برابر فلسفه ایرانی که به دو اصل «خیر و شر» همزمان می‌اندیشد. ولی فیلسوفان و عارفان مانند غزالی طوسی و ابن عربی اندلسی و شیخ اشراقی سهروردی و قطب شیرازی و صداری شیرازی و دیگران دستگاه آفرینش را بهترین دستگاه پنداشتند و شر را عدمی دانستند. شمسا در این رساله از حدیث «کنت کنزا مخفیا» یاد می‌کند. آغاز: بسمله و به نستعین بدان اسعدک الله فی الدارین و اکرمک فی النشاتین که کمال خیر موثر است و نقص شر منفر است. انجام: و شرف انسان نیست الا بکمال علمی قدسی و کمال جمیل عملی. [فهرستواره منزوی 76/6]