نصایح الملوک فی السیر و السلوک

● نصایح الملوک فی السیر و السلوک / اخلاق / فارسی nasāyeh-ol molūk fe-s seyr va-s solūk قاضی بغداد، یوسف بن حسن، - 922 قمری qāzī-ye baqdād, yūsof ebn-e hasan (- 1517) پند و اندرزهایی است اخلاقی از پادشاهان قدیم ایران: کیومرث می‌فرماید - شادی بسیار سرشت را خودپسند کند، کامرانی بیشمار دل را بمیراند ... هوشنگ می‌فرماید - سختی دنیا در چهار چیز است بینوایی درشیخوخیت، بیماری در غربت، قرض در وقت قلت و بازماندن از رفیق در رحلت. طهمورث می‌فرماید - که پادشاه صاحب فکر باید درگاه خشم و غضب آن نماید که در وقت رضا بتدارک آن قیام تواند نمود. ایرج می‌فرماید - از مردمان گیتی در شگفتم که توانگری را از اندوخته دانند و در بی‌نیازی است و آسایش را در بسیاری دانند و در اندک است ... الی آخر. در اکثر فهارس بدون نام مؤلف معرفی شده است، ولی در الذریعه (171/24) احتمال داده است که این رساله از قوام الدین یوسف بن حسن باشد. آغاز: بسمله. الحمد لله رب العالمین ... اما بعد این رساله ایست مشتمل بر مواعظ و اندرز سلاطین عجم و مشعر بر کیفیت مماشات با بنی آدم در هر نقطه اش نکته نهانست و معنی کلام الملوک ملوک الکلام در او عیان.سخن کار زبان هوشمندست×× گر از تحت اثری آید بلندست و این کتاب نامیده شد بنصایح الملوک فی السیر و السلوک و از هر یک سخنی که از این مختصرست نوشته می‌شود تا خوانندگان را فایدتی باشد نخستین پیشداد مانند کیومرث می‌فرماید شادی بسیار سرشت را خود پسند کند ... انجام: نوشیروان فرماید - شاهی به لشکر است و لشکر باندوخته و اندوخته بباج و باج از آبادانی و آبادانی از دادگریست ... می‌فرماید هر چند کسی هنرمند باشد اگر او را خرد نباشد هنرش دشمن او شود و هر که را گردش روزگار دانا نکند رنج همه دانایان در آموزگاری او بیهوده بود زیردستان را نیکودار تا دادگرت خوانند. چاپ: چاپ شده است [فهرستواره منزوی 663/6 با انتساب به قوام الدین یوسف فرزند حسن؛ الذریعه 171/24؛ نسخه‌های منزوی 1704/2؛ فهرست فارسی مشار 5223/5]