مؤيد الفضلاء

● مؤيد الفضلاء / لغت / فارسی، عربی، ترکی mo’ayyed-ol fozalā دهلوی، محمد بن لاد، ق9 قمری dehlavī, mohammad ebn-e lād(- 15c) تاریخ تألیف: چهارشنبه 12 ربیع 925ق آغاز: بسمله. محامد متوافره و مدایح متکاثره مر دادار توان را که به تألیف چندین حروف معدوده چندین لغات نامحصوره و کلمات غیر محدوده پرداخت ... چنین می‌گوید ... محمدلاد ... اینکتاب مشتمل است از لغات عربی علی قدر ما یحتاج من الصراح و التاج و از لغات فارس و روم و سمرقند و ماوراءالنهر و هند و ترک و جز آن آنچه از لسان الشعراء و آداب الفضلا و دستور الافاضل و زفان گویا و مواید الفواید و شرح مخزن اسرار و طب حقایق الاشیاء مذکور است و آنچه در شرفنامه و قنیة الطالبین و در فرهنگ علمی و علی بنکه پی و فخر قواس و دیگر فرهنگنامه‌ها و نسخه‌های متعارف و متداول مسطور است و از مصطلحات شاعران و حکیمان و منجمان و رمالان و طبیبان و فقیهان و مغنیان و میخوران و سالکان آنچه میان ایشان معروف و مشهور است و آنچه از استادان و اهل لسان مسموع و منقول است و آنچه از ینبوع فکر استنباط نموده و استخراج کرده شاید که این را شامل نامند و ازین که فضلا را بینایی در علم و فضل ازین کتاب حاصل می‌شود باید که این را عین الافاضل خوانند لیکن هر چه این کتاب مؤید فضلا است در حل مشکلات و فتح مغلقات و مقوی شعرا است و در سخندانی و فهم معانی اولی اینست که این را مؤید الفضلا نام دارند و باعث بر تألیف این کتاب آن شد که شرف نامه اگر چه فرهنگ متاخر و جامع است و شرف دارد از فرهنگنامه‌های دیگر با آن به هم تتبع لغت حاجت به فتح دیگر می‌افتد ... چاپ: مشار فارسی، ج4، ص 4425؛ کانپور، سنگی، 1302ق/1899م، چاپ دوم، وزیری، 566+297ص؛ هند، کانپور، منشی نول کشور، 1899 میلادی، به اهتمام: منشی پراگ نراین صاحب [نسخه‌های منزوی 1958؛ الذریعه 285/23؛ دهخدا، مقدمه، 185؛ مشار فارسی 4425/4؛ میراث مشترک ایران و هند: 1-97]