مونس الاحباب

● مونس الاحباب / شعر / فارسی mūnes-ol ahbāb بیانی کرمانی، عبدالله بن محمد، 865 - 922 قمری bayānī kermānī, ‘abd-ol-lāh ebn-e mohammad (1461 - 1517) اهداء به: ابن حسین میرزا فرزند سلطان حسین بایقرا مجموعه رباعیات اوست که آنها را به خواهش دوستان و به فرمان ابن حسین میرزا فرزند سلطان حسین بایقرا فراهم آورد و دیباچه‌اش را به نام این شاهزاده کرد. از القابی که بیانی در دیباچه برای ابن حسین میرزا به کار می‌برد، نشان می‌دهد که آن را پس از مرگ حسین بایقرا (در 911ق) تألیف کرده است. حسین بایقرا 14 پسر و 11 دختر داشت که ابن حسین کوچکترین آنها بود. مونس الاحباب مجموعاً 183 رباعی است که از دیوان و منشآت او گرفته شده و در نسخه‌ها نیز هر کدام تعدادی از آنها درج شده است. رباعیات مونس الاحباب درباره صوفیان است و بعضی در باره درد گوش و چشم و پاست که مضمونی قدیمی در رباعی فارسی است. بنابراین این رباعیات صوفیانه نیست آن‌گونه که دانش پژوه در توضیح آن پنداشته است. چاپ: تهران، انتشارات کتابخانه مجلس شورای اسلامی، با تحقیق سید علی میر افضلی، 1390ش، 211ص [الذریعة 281/23؛ نسخه‌های منزوی 3249/4]