المنهج المستبين فی شرح الاربعین

● المنهج المستبين فی شرح الاربعین / شرح حدیث / عربی al-manhaj-ul mustabīn fī š.-il arba‘īn وابسته به: الاربعون حديثاً؛ شیخ بهائی، محمد بن حسین (953-1030ق) شرحی است مزجی بر کتاب «الاربعین / اربعون حدیثا» از شیخ بهایی که در عصر صفوی و به نام یکی از سلاطین «السلسلة الصفية الصفوية» به عربی نگاشته شده است. پیشاپیش گفته شود که از این شرح هیچ نسخه دیگری شناخته نشده و احتمالاً منحصر به فرد باشد. آنچه باقی است و در مقدمه نیز بدان تصریح شده، جلد نخست کتاب شامل شرح نه حدیث است که با توجه به بلاغ تصحیح کتاب به دست نگارنده ناشناس، در حواشی 1123ق باید پایان یافته باشد و معلوم نیست سه جلد دیگر آیا نگاشته شده یا نه. نسخه فوق العاده هنری و زینت یافته حاضر شاید همان باشد که به سلطان صفوی تقدیم شده، برگ نخست کتاب که پاره پاره و در بین نسخه رها شده و نام اثر را بر روی خود حفظ کرده، اگر مرمت و محافظت نشود کتاب را از این که هست ناقص‌تر می‌کند. نگارنده در نخستین برگ موجود نسخه که نیمی از آن ریختگی دارد، قطعه شعری به عربی برای سلطان صفوی سروده است و پس از تقدیم کتاب به او و با تقاضای چشم‌پوشی از لغزش‌های احتمالی نگارش از خوانندگان، به شرح حدیث‌ها پرداخته با این جمله: «قال الشيخ الامام الاجل بهاء الملة عامله الله بفضله و بالخير امه ...». این کتاب با کتابی موسوم به «المنهج المبين في شرح الاربعين النووية» از فاکهانی که کهن‌ترین نسخه آن در 775ق کتابت شده ارتباطی ندارد.