اصول الدین

● اصول الدین / کلام و اعتقادات / فارسی osūl-e dīn رساله‌ای است در کلام شیعی با استفاده از آیات و روایات و ادله عقلی شامل بحث اثبات الواجب و نبوت، امامت و معاد، با عناوین «مقصود» و«مطلوب». از کتاب «نفحات الانس» نقل می‌کند. پس از بحث معاد مطلبی درباره توبه و امر به معروف و نهی از منکر دارد. سبک مباحث رساله مشابهت دارد به «الباب الحادی عشر» علامه حلی. شاید ترجمه آن باشد. آغاز: بسمله و به نستعین، حمداً لربی و شکرا مطلوب هر چه موجود است از دو وجه بیرون نیست هستی اش از ذات است یا از غیر، اول را واجب الوجود خوانند و دوم ممکن نامند انجام: که امر به معروف فرض عین است برین حمل کنند و آنچه ازو ظاهر شود که فرض کفایه است بر اعمال ید اللهم ارنا الحق حقاً و ارزقنا اتباعه و ارنا الباطل باطلاً و ارزقنا اجتنابه و الصلوة علی ختم الرسالة و فاتحة الکتاب الهدایة محمد و آله الطاهرین همانند: