المقنع فى الامامة

● المقنع فى الامامة / کلام و اعتقادات / عربی al-muqni‘ fi-l imāma سعد آبادی، عبیدالله بن عبدالله، ق5 قمری sa‘d ābādī, ‘obeyd-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh(- 11c) رساله‌ای مختصر، در امامت وحقانیت ولایت ائمه معصومین (ع) که بدون تقسیم‌بندی خاصی به‌صورت «فصل، فصل» نگاشته شده است. نام مؤلف رساله در نسخه‌ها و منابع به صورت‌های مختلفی ذکر شده، از جمله: اسدآبادی، سرآبادی و سعدآبادی. آغاز: الحمدلله ذى البيان الجلى والبرهان القوى والحكمة البالغة والنعمة السابغة وصلى الله على ناسخ كل ملة مشروعة وفاسخ كل نحلة متبوعة مصباح كل ديجور ومفتاح كل ميسور ... انجام: وقد خص الله سبحانه اميرالمؤمنين (ع) بفضيلة لم يدن لها احداً من صحابة فى الامرين جميعاً بشهادة رسول الله (ص) بذلك دون كل احد من الصحابة فمن اقتدى به نجا ومن خالفه هلك وطغى تمت چاپ: با تحقیق شاکر شبع به وسیله مؤسسه نشر اسلامی (جامعه مدرسین) در سال 1414ق به چاپ رسیده [الذريعة 368/18 و 121/22؛ معجم التراث الکلامی 236/5]